Hvers vegna virkar sjónvarpið ekki? Vegna þess að það er blómapottur.

Go-kon

2009-02-20T13:34:00.016+09:00

Hid hefdbundna japanska stefnumot (go-kon) fer fram i fleirtolu. Jofn tala kynjanna hittist ta venjulega a veitingahusi og taka ser saeti sitt hvoru megin vid bordid, t.e. kvk. odrum megin og kk. hinum megin. I byrjun er gengid hringinn og hver einstaklingur kynnir sig - nafn, nam, starf, aldur, ahugamal o.s.frv. Teir sem hlusta eru vodalega hrifnir af ollu sem sagt er og klappa spenntir i lok hverrar kynningar. Er lida tekur a kvoldid skiptir folk um saeti a vixl til tess ad kynnast betur teim sem teim tykir alitlegir. Ad loknu stefnumotinu er haldid ut a gangstett tar sem skipst er a simanumerum og nafnspjoldum. Svo hneigja sig allir oft og morgum sinnum og ef vel hefur tekist til er eins konar klapp-kvedja framkvaemd. Hun felst i tvi ad klappa 3 sinnum hratt, svo aftur trisvar sinnum hratt og svo haegt 3 sinnum.
Agalega skipulagt allt saman.

Vid Yukiko, Tuya og Asumi forum a go-kon i vikunni. Vid hittum tar fjora omotstaedilega herramenn a karaokebar i Shinjuku. Oskopin oll voru sungin. Karlmennirnir hreint hrifu okkur med undurfogrum songi, japonsku poppi, rappi og enskum astarballodum.

Sa herramadur sem mer leist hvad best a heitir Keita og hann var svo spenntur ad vera med utlendingum i karaoke tvi ta gat hann sungid ensk log - sem hann sagdist vera rosalega godur i ad syngja.

Ord fa ekki lyst songhaefileikum hans... eg segi tvi bara "teik itt avei Keita":

Uppahald allra: "Imagine", i himneskum flutningi.

Hver elskar ekki Billy Joel smellinn "Honesty"?

eda tetta ljufa Carpenters-lag?

Vinur Keita, Tomo jok adeins a studid i hopnum med Bon Jovi laginu "These Days".

Eg reyndi allt hvad eg gat til ad hindra Keita san i ad syngja heimsins hundleidinlegasta lag: She. En, allt kom fyrir ekki.

Ja, japanskar sereneidur skapa hid fullkomna stefnumot!!!

Guríín sjúúreisu

2009-02-04T16:12:00.004+09:00

Ég skrapp í skólagym-ið um daginn með félögum mínum. Hafði heyrt sögur þaðan og varð að svala forvitni minni. Ég stoppaði aðeins í stutta stund og fylgdist með japönskum karlmennum hnykla vöðvana meðan testósterónið leið um loftin.
Ég mátti ekki stoppa lengi, enda á ég ekki grænar skóreimar...

En, þessi tvö vöðvabúnt voru svo sannarlega með þetta allt á hreinu.

Útsala!!! - Útsala!!! - ÚTSAAAALAAAAA!!!!

2009-01-25T16:59:00.002+09:00

Það fylgja því engin rólegheit að fara á japanskar útsölur.

Ég þoldi ekki lengur gólin og tónlistina inni í búðinni svo ég fór fram á gang að bíða eftir Tuyu og Yukiko.

En, þar beið mín ekkert skárra...

Þarna keppast starfsmenn búðanna við að láta vita hvaða tilboð eru í gangi í verslununum þeirra. Það má ekki fara framhjá neinum að það er ÚTSAAALAAA!!!

Hið japanska terebí

2008-07-21T10:07:00.002+09:00

Senn líður að lokum dvalar minnar hér í neonborginni. Það er svo sannarlega margt sem ég mun sakna héðan; maturinn, karaoke-ið, kurteisin, ljósin & lætin, krúttíbollubörnin, módeladansiböll, gamla konan á horninu sem heilsar mér alltaf og biður mig að koma "heil á húfi" aftur heim, skólinn minn og að sjálfsögðu aðalkallinn - Mízúnó.

En, eitt stendur þó upp úr: Sá unaður sem er japanskt terebí (stytting á orðinu "terebision" eða "television" eins og sjónvarp heitir víst á ensku).

Hér eru miklu fleiri stöðvar en heima á Fróninu og Japaninn býður upp á "stórkostlegheit" hverja mínútu. Það er skemmst frá því að minnast þess þegar við Tuya misstum af vinum okkar á dansiballi því við gátum ekki fyrir nokkurn mun rifið okkur frá döbbaðri Anacondu Tvö á Fuji stöðinni.

Unaður númer eitt:
Hér sjáið þið upphafslag hinnar æsispennandi þáttaraðar Changeman eða, eins og ég kýs að kalla það: Breytingamaðurinn.

Unaður númer tvö:
Breytingamaðurinn er alltaf svolítið ógnvekjandi, mikið af sprengingum og vonduköllum. Hér berjast Breytingadrekinn og Búba til síðasta blóðdropa. Þori varla að horfa...

Unaður númer þrjú:
Godzilla, sem þýðist yfir á íslensku Góða Silla, er án efa eitt af þjóðarstoltum Japana. Hún er sko ekki bara stór og ófrýnileg eðla heldur misskilin og einmana.

Hér mætir Góða Silla erkifjanda sínum: Kíng Kong. Greyið á svo erfitt með að tjá tilfinningarnar sínar og verður svo agalega vandræðaleg. Hún kemur í leit að annari big size ófreskju (því það er svo óskaplega auðmýkjandi að vera stór í Japan) til að elska en allt fer í klessu :(

Góða Silla er einstæð móðir og stritar daginn út og daginn inn við að ala önn fyrir barninu sínu, Góðu Sillu Djúníor sem hún elskar afskaplega heitt. Inn á milli kennir hún honum drápslistina.

Ég gæti fundið Góðu Sillu-klippur í hundraða tali, en þarf að klára verkefni fyrir morgundaginn. Ég lýk því þessum ritlakafla með tilfinningaþrungnu augnsambandsmómenti.

Njótið :)

Sveitavoffarnir

2008-07-08T01:18:00.003+09:00

Þá er ég nýkomin í metrópólið eftir friðsæla helgi í sveitinni. Fór og heimsótti Amöndu, norður-írsku vinkonu mína sem býr í miðju hvergisins nyrst á Tohoku-eyjunni, Iwate-ken.

Það var gaman að blanda geði við sveitalúðana. Allir afskaplega afslappaðir og ljúfir.

Mest þótti mér þó til hundanna koma - þeir voru í alvöru stærðum þar. Ekki þessar litlu Tókýó-tíslur með tígaspena og kórónur.

Það urðu nokkur skemmtileg hundatengd skilti á vegi mínum í fjallaleiðöngrunum.

Hér sjáið þið hvernig eigendum er gert skylt að þrífa upp skítinn eftir voffana sína.
Ef þið lítið nánar þá sjáið þið hvað hundsgreyið roðnar við það þegar húsbóndinn hans skóflar skítnum í pokann. Agalega vandró.

Svo vorum við Amanda að dást að því hvað bönnuðu hlutirnir eru hér látnir koma fram úr rauða "bann-merkinu"... þriðjuvíddarlegt og flott, jafnvel þó óbreyttur sveitungur hafi teiknað þetta.

En svo sáum við að hér var meira athugavert við skiltin. Hundaskíturinn í sveitinni titrar!!!

Kvöld launamannsins úti

2008-06-14T14:04:00.005+09:00

Hinn japanski "sarary man" (þ.e. "salary man", ísl. launamaður) vinnur lengi. Honum ber að mæta á undan yfirmanni sínum og fara á eftir honum. Hann er fyrirtækinu svo þakklátur fyrir að ráða sig að hann vinnur a.m.k. tveggja klukkutíma yfirvinnu hvern dag, launalaust. Já, það er ekkert grín að vera japanskur "sarary man".

Að loknum löngum og ströngum vinnudegi (vikulega/mánaðarlega) fara vinnufélagarnir saman á bar eftir vinnu. Þar sleppa þeir af sér beislinu og skála í bjór - oft og mörgum sinnum.

Það leikur alltaf jafnunaðslegur áfengisilmur í loftinu í síðustu lestinni heim á kvöldin. Þeir ná oft ekki að halda sér vakandi og þá byrjar fjörið!

Ég hef séð haugadrukkna "sarary" menn vaggandi, veltandi, haldandi hver öðrum uppi, dragandi yfirmanninn með sér upp í lestina og - mitt uppáhalds: kastandi upp á brautarpöllunum. Virðulegt!

Bretarnir Adam & Joe hafa gert nokkrar stutt-heimildamyndir um japanskt líf. Klippan um japanska "sarary" manninn er æði. Njótið :D

Finni franski - ættleiddur?

2008-06-04T18:17:00.004+09:00

Frakkar eru ____________ lið.

Í kveðjuhófi vina minna, Þóru og Bjarna, síðustu helgi varð einn þeirra á vegi mínum.

Hann kynnti sig
"Allo, my name is Olivier"
(borið fram: ólivvíjei)

Ég endurtók nafnið hans með íslenskum tilburðum.
"Hi Óliver, nice to meet you".

Hann setti upp mikinn vanlætingarsvip.
"No, no, no. Olivier!"

Að sjálfsögðu ætlaði ég alls ekki að þóknast drengnum og leggja áherslu á þessa blessuðu "ie"-sérhljóða hans.
"Oh, you mean Ólifer!"

Ólivvíjei var sko ekki skemmt.
"Aaa... you people and your pronouncing!"

"Ok, I'm sorry, can I try one more time?"

"Aaa, ok" (með nefið upp í loft).

"ÓLIVERRRRRR"

"No, no, no, no - just forget it!
What is your name?"

"Guðný"

Súmódúllur

2008-05-27T21:37:00.005+09:00

“Þeir eru sko ekki bara feitabollur í bleyjum!”

segir Tuya, vinkona mín. Hún er frá Mongólíu eins og svo margir súmóglímukapparnir og situr þessa dagana límd við skjáinn. Frá byrjun þessarar aldar hafa Mongólar unnið flest súmómótin (það eru sex mót hvert ár) og er Tuya eins konar grúppía þessara landa sinna. Sérstaklega þykir henni Hakuho myndarlegur.

Daginn sem hann kvæntist japanskri stúlku og tilkynnti að þau ættu von á litlum sómóglímukappa fannst Tuya hún illa svikin.

Aðalsjokkið kom þó í gær þegar hinn búlgarski Kaloyan Stefanov Mahlyanov, þekktur sem “David Beckham” súmósins fyrir drenglega lúkkið

vann báða uppáhalds-Mongólana hennar Tuyu og hampaði keisarabikarnum - Fyrstur Evrópubúa. Erum við ekki stolt!?!

Greyið Kaloyan, eða Kotooshu eins og hinir málhöltu Japanir kalla hann, er búinn að berjast við meiðsli í læri undanfarin tvö ár og því ekki gengið sem skyldi. Hann var því gráti nær eftir sigurinn, sérstaklega þegar hann sá japönsku áhorfendurna í salnum sveifla búlgarska fánanum. Eins og merkilegur íþróttasálfræðingur hins virta Waseda-háskóla, Lee Thompson, sagði

“Now that he’s winning, people are realizing how cute he is again.”

Að sjálfsögðu á hann súpermódelskærustu eins og svo margir kollegar hans

Oooooo....

Yattaaa!!!

2008-05-09T17:59:00.018+09:00

Eftir marga þögla mánuði á þessum ritli ætla ég loksins að stimpla inn nokkur orð. Það var sætur stórsigur minn í baráttunni við Íþróttaskóinn fyrr í dag sem hefur komið mér aftur í stuðið.

Nú er seinna meistaranámsárið mitt hafið og það hefur vægast sagt verið strembið. Íþróttaskórinn er í essinu sínu - tvöfaldaði tíðni fyrirlestra svo nú "fæ" ég að standa fyrir framan hann, aðstoðarprófessorinn og hina nemendurna og setja fram og sanna stærðfræðikenningar á töflunni mun oftar. Æði! Sem betur fer átti ég þó bara tvo kúrsa eftir svo stundataflan er aðeins rýmri þessa önnina og nægur tími til að undirbúa stórkostlega spennandi fyrirlestra.

En... stórsigurinn:

Enn einu sinni lentum við Íþróttaskórinn í útistöðum á föstudagsfyrirlestrafundinum okkar. Ég er komin inn á frekar þröngt svið í hagverkfræðigeiranum og kallinn er ekki alveg nógu sáttur því það er ekki hans fag. Hér fetar maður nefnilega í fótspor prófessorsins síns í rannsóknavinnunni því hann er, jú átrúnaðargoð nemenda sinna. Eitthvað er ég voðalega púkó að vera ekki að skoða "Primal-dual interior-point method for linear programming" eins og bekkjarsystkini mín...

Allavega - útistöðurnar. Ég stóð uppi við töflu og var að leiða fram jöfnu sem mér þótti afskaplega einföld og þægileg. Hún var algjörlega undirstaða þeirra niðurstaðna sem ég hafði fengið þannig að þegar Íþróttaskórinn byrjaði "aaah... eeeh.... anooo... etoooh... Þetta bara stenst ekki", leist mér ekki á blikuna.

Hér fáið þið (með brennandi stærðfræðiáhuga) að berja þessa umdeildu jöfnu augum:

Ef ég væri japanskur nemandi hefði ég afsakað mig í bak og fyrir, sest í sætið mitt og skammast mín. En, ég er ekki japönsk og ég hafði lagt heilmikið í útreikningana og þóttist nokkuð örugg með þá.

Mig langaði helst að segja honum að sitja bara rólegur á meðan ég útskýrði. En... það gera víst ekki Japanir... nei, bíðið - japanskir kvenmenn. Svo mundi ég eftir því þegar ég var einu sinni að kvarta undan kallinum við foreldra mína og pabbi minn, sem hefur nú oft verið í þessu ótrúlega landi, sagði mér að það versta sem þessir kallar vissu væri að missa andlitið fyrir framan (undir)menn sína.

Svo ég tók upp mína eðaljapönsku dömutakta, baðst afsökunar á framferði mínu og bað minn virðulegri og vitrari prófessor að vera svo vænan að fara með mér í gegnum jöfnuna svo hann gæti bent mér á hvar ég gerði mistök. Hann setti upp miskunnsama brosið sitt og gerðist reiðubúinn að leiðbeina vesælum nemandanum sínum.

Ég hóf því mína ó-svo-fögru útreikninga:

Og kallinn sagði bara "Sko - ég sagði þér!!!"

En, ég var ekki búin. Ég hafði nefnilega rétt áður verið að hámarka V með tilliti til E:

sem gerði það náttúrulega að verkum að umdeildur liður réttilega hvarf úr diffrinu og ég kallaði (ég gerði það), eins og súperhetjuvinur minn Hiro: "Yattaaa!!!"

En, nú hafði ég ekki hugmynd um hvernig japanskar dömur hegða sér í slíkri stöðu - búin að sanna að ég hafði rétt fyrir mér og að prófessorinn hafði í raun og vera rangt fyrir sér... þetta var alveg voðalegt.

Mér fannst sem það besta í stöðunni væri að þakka honum kærlega fyrir því ég hefði í raun og veru farið að efast um þessa útreikninga, en nú hefði hann svo sannarlega kennt mér að maður verður alltaf að "dobbúl-tékka" til þess að vera viss.

Hann var jú alveg sammála því og var glaður að hafa getað sýnt mér fram á það. Það var einmitt það sem hann var að reyna að kenna mér :)

Ég er að spá í...

2008-01-21T10:06:00.000+09:00

... að fara í ljós á þessari stofu!

Godt nyt år

2008-01-06T09:17:00.001+09:00

Komið nýtt ár og nú skoðar maður nýja heima...

... kóngsins København

Hér skemmtum við okkur, "Ð-in" fjögur og látum frosthörkurnar ekkert á okkur fá. Með Tópas-pelann í annari og barnið í hinni hygger man sig bara í íbúðinni í Fredriksberg og skoðar skemmtilegheitin á túbunni.

Stóri "Ð" kynnti okkur "Dömu-Ð-unum" fyrir þeim alfegursta herra sem nokkru sinni hefur á dansgólfið stigið. Gvöð hvað hann er montinn og hrokafullur - ég bara á ekki eitt einasta orð... og kom því hvort eð er ekki upp fyrir hlátri.

Gjörið svo vel: Gunnlaugur Guðmundsson og gömlu dansarnir.

19. desember - Þeir hugrökku og fögru

2007-12-19T14:44:00.000+09:00

Ég er í skýjunum yfir að hafa fundið þetta jólamyndband.
Á fyrri hluta tíunda áratugsins komu saman nokkrar stjörnur þeirrar stórfenglegu sápuóperu: Þeir hugrökku og fögru sem Stöð 2 sýnir á virkum morgnum (allavega þegar ég var heima) og sungu saman falleg jólalag til að minna okkur á hvað jólin snúast um - jú kærleikann.

Gjörið þið svo vel, "Kærleikur er gjöfin" með Bóld end ðe bjútífúl - Allstars!

Ó hvað hún Sallý var unaðsleg gæska.

Hó hó hó :)

18. desember - Ég kem heim með bjöllur á

2007-12-18T17:20:00.000+09:00

Jú, það gerist vart jólalegra en þegar þau Dollý og Kenný syngja saman.

Ég átti í mestu vandræðum með að velja aðeins eitt jólalaganna þeirra og mæli með því að þið kíkið líka á hin jólalögin þeirra í hlekkjunum til hægri.

En, Dóra og Guðný Birna - hér kemur það "Ég kem heim með bjöllur á"... eftir aðeins þrjá daga. Jibbý!!!

Hó hó hó

17. desember - Hlauptu Dé Emm Sé

2007-12-17T18:20:00.000+09:00

Jæja, nú hafa nokkur rólegheit einkennt jólalög síðustu ritla og kominn tími til að hrista fram jólafjörið aftur.

Grunar að pabbi minn hafi gaman af Run DMC laginu "Jól í Hollis".
Þetta er skemmtilega óhefðbundið lag sem kemur mér í jólastuðið :)

Hó hó hó!

16. desember - Tskúbabúba

2007-12-16T12:41:00.000+09:00

Er í skemmtilegri sveitaferð þessa helgina hjá Elínu vinkonu í Tsukuba... þar sem þeir framleiða froskakrem - krefst skýringar:

Þeir setja froskinn í lokaðan kassa með spegla á alla kanta. Hann sér þá sjálfan sig margfaldaðan og heldur að þarna séu þúsundir froska samankomnir til að ráðast á hann.

Froskgreyið verður þá óttaslegið og kófsvitnar heilum millilítrum. Svitinn drýpur svo ofan í bakka sem er svo tekinn undan kassanum og úr frosksolíunni er unnið þetta fína krem sem lokar gapandi samúræjasárum!

Lag dagsins tileinka ég öllum óttaslegnum froskum í heiminum. Megið þið finna ró í ljúfum samsöng Davíðs og Bings "Litla trommarasöngnum".

Hó hó hó

14. desember - Sjáumst bráðum

2007-12-15T00:26:00.000+09:00

Jú, við sjáumst sko bráðum. Í dag er nákvæmlega vika þar til ég stíg um borð í ljúfa SAS-vél og held beinustu leið heim... með smá beygju til Kaupmannahafnar reyndar. Hundrað tíma flug!

En, ég verð sko ekki ein á ferð. Nhauts, ég fæ skemmtilegan ferðafélaga, ellefu ára son vinkonu minnar sem er hér úti að læra líka. Gaman gaman.

En, þar sem við sjáumst bráðum vil ég leyfa ykkur að njóta "Sjáumst aftur" með Páli Óskari, gleraugnaglámi með meiru, sem ég rakst á á túbunni hér fyrr um daginn.

Njótið og hó hó hó :)

13. desember - Apríkósan

2007-12-13T15:23:00.000+09:00

Varðandi ritlu (takk Auður fyrir flotta þýðingu) gærdagsins vil ég leiðrétta tvíþættan misskilning: Nei, það var ekki ég sem var slegin og nei, það var ekki prófessorinn minn (Íþróttaskórinn) sem var svona ofbeldisfullur.

Þetta var í tíma okkar allra, fyrsta árs nema iðnaðarverkfræðideildarinnar, um fimmtíu talsins.

Yu, kínverskur nemandi, sat fremst og las dagblað á meðan aðrir nemendur héldu fyrirlestur. Rétt áður en Mo, annar kínverskur nemandi hóf sinn fyrirlestur, gekk prófessorinn - köllum hann Apríkósugróðurhúsið (bein þýðing) fram fyrir allan bekkinn, hallaði sér fram á borðið hans Yu, þannig að allir störðu, og sagði honum að það væri bannað að lesa dagblað í tíma og...

BAMMM!!!

Ég gjörsamlega missti andlitið. Það sauð á mér og það fyrsta sem ég vildi gera var að grípa töskuna mína og strunsa út. En, ég sá ekki fyrir mér að þess lags mótmæli myndu skila sér rétt, svo ég var gunga og sat áfram. Greyið Mo (sem er vinkona Yu) þurfti svo að byrja fyrirlesturinn sinn meðan skellurinn bergmálaði enn í eyrum okkar allra.

Í dag fór ég hins vegar á fund við yfirmann deildarinnar, prófessor Garn, og klagaði þetta. Hans fyrstu viðbrögð voru að segja "Þetta er gömul japönsk hefð". Prófessor Garn er í raun mjög ljúfur karl, en ég sá á honum að hann var ekki alveg að skilja að ég væri að meina, svo ég spurði "Viðgengst þetta þá hér í þessari stofnun?" Hann svaraði því að þetta væri jú bannað, en...

"En...?" sagði ég. Við ræddum þetta fram og til baka og ég gerði honum grein fyrir því að mér þætti þetta algjörlega óásættanlegt og vænti þess að prófessorar í svo merkri menntastofnun hefðu betri hemil á skapi sínu en svo að þeir beittu leikskólabarnaaðferðum við að útkljá deiluefni. Mér þætti eðlilegri refsing að vísa nemandanum úr tíma eða að lækka einkunn hans -eða eitthvað á þá leiðina.

Að lokum sagðist prófessor Garn ætla að áminna prófessor Apríkósugróðurhús. En ég verð að viðurkenna að ég býst ekki við því að Apríkósan muni þurfa að taka afleiðingum gjörða sinna. Því miður.

En, hvað um það... nú eru jólin alveg að koma og mig langar miklu frekar að hlakka til þeirra en að pirrast yfir japönsku óréttlæti.

Í dag hefði Guðný amma mín orðið 82 ára og ég ætla því að spila fyrir ykkur fallega jólalagið "Hamingjusöm jól - Stríð er yfirstaðið".

12. desember - Ofbeldi í skólum

2007-12-12T11:24:00.000+09:00

Hvað hugsið þið þegar þið heyrið orðin "ofbeldi í skólum"?

Eftir daginn í dag hugsa ég:

Óhugnalegur japanskur prófessor sem stendur drottnunarlega yfir nemanda sínum fyrir framan fullan sal og slær hann af afli í andlitið með pappírsstafla!?!?!?!?!?!

Jú, allir í jólaskapi.

Ég hef ákveðið að tileinka uppáhaldsjólalagið mitt "Síðustu jól" vini mínum, Yu. Georg Mikjáll getur kætt alla!

11. desember - Emm Síí

2007-12-11T22:34:00.000+09:00

Jæja, nú er komið að henni Emm Síí og hægri vanganum.
Auður - "Það eina sem ég vil um jólin ert þú-ú-ú"

Mússímú og hó hó hó

10. desember - Hárfegurð

2007-12-10T19:24:00.000+09:00

Gvöð minn hvað hann var gasalega kynþokkafullur!

Hallið ykkur aftur og hlýðið á undurfagra tóna Mikjáls Boltons.
Hvern dreymir ekki um "Hvít jól"?

8. og 9. desember

2007-12-09T14:27:00.000+09:00

Japanir kunna sko að halda upp á jólin... þó svo þeir viti ekki alveg hvað þetta snýst allt um. Á aðfangadag borða þeir hina hefðbundnu jólaköku

... eins og við öll hin.

Á jóladag leiðast pörin úti á götum - það er sko aldeilis ekki gaman að vera einhleyp(ur) á jólunum í Japan.

Jólaskreytingarnar eru heldur ekki af verri endanum og ímyndunaraflið er í algleymingi. Verð þó að segja að mér þykir þeir dálítið ringlaðir, ef marka má þessa búðaauglýsingu...

Jólalag dagsins í dag heitir "Flýtið ykkur jól" og er flutt af japanska strákabandinu L´Arc en Ciel. Stór smellur hér þessi jól.

Njótið - hó hó hó!

7. desember - Ammlisbarnið Hildur

2007-12-07T17:36:00.000+09:00

Til lukku með daginn ljúfan :D

Hér kemur Djösstin þinn og félagar með jólasmellinn "Gleðileg jól og hamingjusamar hátíðir"
Mikið gasalega þurfti drengurinn á "meikóveri" að halda. Þessir lokkar - þessir gullnu lokkar. Hrikalegir! Og peysurnar... úffness! En, þeir eru barngóðir með eindæmum og alþjóðlegir með hamingjuóskir á mörgum tungumálum í bakgrunninum.

Hó hó hó :)

6. desember - Læra, læra, læra

2007-12-06T19:48:00.000+09:00

Á morgun held ég síðasta fyrirlesturinn minn fyrir jól. Ég ætla því ekki að blaðra, heldur kynni bara jólamyndband dagsins:

Bobbi Gelludoffi og Plástrarnir, "Vita´ðau að það eru jól?"

Hó hó hó

5. desember - Jóladill

2007-12-05T16:41:00.000+09:00

Ég man nú eftir fjörinu í "gamla daga" þegar jólin nálguðumst og ég dillaði mér við þessa fjörugu fjórmenninga.
Lag dagsins tileinka ég mömmu sem átti þessa æðislegu kasettu.
Drengbarn Maríu/Ó drottinn minn með Boney M.

Hó hó hó

Ps: Takið eftir dillinu hjá gæjanum

4. desember - Balí

2007-12-04T20:26:00.000+09:00

Nú er Balíspennan í hámarki... og nær hún næstum að toppa jólaspennuna... nhauts!
Það er líka alltof heitt á Balí og svei mér þá, ekki er það jólalegt.

Jólalag dagsins í dag er ekki jólalag. Þó er myndbandið jólamyndband.
Fyrir hana Hildi mína Búsom, hér kemur Robbi Vilhjálms með "Eitthvað heimskt".

Hó hó hó!

3. desember - Sjipp og hoj

2007-12-03T12:34:00.000+09:00

Vakti laugardagslagið "Sjipp-o-hoj" með Dr. Spock jafnmikla kátínu hjá ykkur og mér?

Jólalagsmyndband dagsins í dag er lagið Jólatími með glysrokksveitinni Rökkrinu og vil ég tileinka það Hafrúnu sem kynnti mig fyrst fyrir þessu æðislega bandi.

21 dagur til jóla - Hó hó hó!

2. desember - Frönsk krúttíbolla

2007-12-02T11:27:00.000+09:00

Hver man ekki eftir skemmtilegu kvikmyndunum "Sjáðu hver er að tala"?

Myndband dagsins í dag er úr jólamyndinni "Sjáðu hver er að tala núna" (og minnir mig að það hafi verið voffin sem talaði í þetta skiptið...)

Sænskar kjötbollur eru góðar... en franskar krúttíbollur eru enn betri.
Njótið :)

Hó hó hó

Ps: Mæli eindregið með því að þið kíkið líka á myndbönd við Djordí Sítrónu-lögin "Alíson" og "Durr durr segirðu elskan" (sérstaklega þá læv útgáfuna þar sem hann tryllir kvenlýðinn).
Ú-la-la beibí!
Góðar minningar :)

1. desember - Fullveldi og næstum því jól

2007-12-01T13:11:00.000+09:00

Í dag flaggar maður

Til hamingju Ísland!

Nú er jólamánuðurinn loksins hafinn. Fram að jólum ætla ég að halda upp á hvern dag með góðu jólalagi.

Fyrsta jólamyndbandið tileinka ég Karitas minni.

Hennar fyrsti - hennar eini sanni... Bonn Djóví!

Hó hó hó!

Athugasemdalæsing

2007-11-25T22:47:00.000+09:00

Jú, ég er búin að nefna bloggið mitt að nýju.

Til að svara spurningu Sveita-Berglindar, þetta er setning úr Sætum nóvember. Reyndar þótti mér þessi kvikmynd óskaplega slök, en að þessari setningu hló ég þó endalaust lengi og enn, þónokkrum árum seinna, skýst hún af og til upp í kollinum.

En, á öðrum nótum, kannast einhver við að geta ekki gert athugasemdir við bloggfærslur? Ég virðist ekki einu sinni geta gert athugasemdir við mitt eigið blogg. Hvílík hneisa!

Hvað er til ráða?
Herp prease!

Útlenskan er út

2007-11-20T10:10:00.000+09:00

Ég hlustaði vel og vandlega á menntamálaráðfrú og hef skömmustulega ákveðið að snúa nafni bloggsins míns yfir á íslensku.

Þó þykir mér "Verðandi japönsk" ekki nógu fínt og ætla því að halda því nafnlausu um stundarsakir, á meðan ég finn skemmtilegt nafn með tilvitnun íJapan.

Einhverjar hugmyndir?

Sparka í px*$inn!

2007-11-15T19:41:00.000+09:00

Ég hef löngum óttast það að lenda í klóm bandarískra bófa og geta það engum tilkynnt öðrum en áströlskum lögreglumanni.

Þessi ótti er einnig til staðar meðal japanskra kynsystra minna og hafa þær nú tekið höndum saman og útbúið þetta ágæta myndband.

Ég minnist þess nú sjálf að hafa samið vísur um Tyrkja-Guddu og brunann í Köbenhavn og sungið við íslensk dægurlög til að stimpla það betur inn fyrir próf.

Nú kann ég réttu viðbrögðin og óttast ekki neitt.

Gulltryggð

2007-11-10T13:03:00.000+09:00

Ég er svo kát!!!

Það hlaut að koma að því! Við (ÉG) segjumst alltaf munu vinna, en NÚ er loksins komið að okkur!

Í byrjun tókst Rósinkransinn að vekja upp í mér trúarlegar hugleiðingar með gospelinu sínu. Hann gaf mér von - þó litla.

Eftir þann fyrsta Laugardagslagaþátt þótti mér þó gæðum laganna hraka verulega og velti því fyrir mér hvort ég gæti ekki varið tíma mínum betur. Ég batt þó vonir við fyrra lagið hans Barða og horfði áfram en það olli mér miklum vonbrigðum sökum afskaplegrar hamingju - sem ég kann engan veginn að meta í tónlist.

Nú hefur drenginum þó heldur betur tekist að blása lífi í vonglæðurnar mínar. Hann hefur gengið kænskulega að þessu verkefni, mælt, vegið og metið - og uppgötvað! Hér er kjarni sigurlagsformúlu Barða:

Skækjulega fáklædd söngkona með tíunda áratugs upphandleggs-skartgripi.

Ber að ofan töffari með þýska-fána svitaband sem galar "Eins - Zwei - Drei - Vier - Fünf - Sechs - Sieben -HARDCORE!" Hver er hann? Derhúfan segir Marky Mark en "Harda´ harda´ harda´"-galið segir Scooter.

Svo internasjónal!

Það sem þó mun hala inn mestmegni Austur-Evrópuatkvæðanna og að lokum tryggja okkur sigurinn eru olíubornu vöðvabúntin í bakgrunninum sem berja á tunnutrommur - Séreinkenni þeirra Evróvísjón-laga.

Við erum gulltryggð með "Ho, ho, ho, We say hey, hey, hey"

Vaka hrekkjanna

2007-10-29T09:31:00.000+09:00

Í Harajuku-hverfinu er hrekkjavaka nær daglegur viðburður.

Shibuya-gellur og -gæjar héldu hins vegar árlega hrekkjavöku sína hátíðlega síðastliðinn laugardag.

Ég kom seint til herlegheitanna úr fannsí matarboði (við þjónustustörf kannski..?) og hitti vinina eftir að þeir höfðu farið "hringinn" með hrekkjavökupartýlestarvagninum gasalega.

Tuya skólastelpa, Samir verkamaður, Páll fangi (og fuglaskoðari), þrír hressir japanskir töffarar og - kemur einhver auga á... DAUÐANN Martin?!?!

Ó, herra Frennstökkí!!! Láttiggisona!!!

Frönsk þerna tekur starfi sínu alvarlega og er með handryksuguna til taks.

Hvar sem er - hvenær sem er!

Stærsta götukeila nokkru sinni!!! Hílaríus Dvergbófa-Páll!!!

Samir fann uppáhaldið mitt! RIDDARA GÖTUNNAR (sjá gamla færslu).

Ungfrú Veröld og Bíjonnsí!

Sjóræningja mátti víðs vegar sjá!

Þessi þerna var sko ekki frönsk!!! Og þótti mér hún hafa gert heldur frjálslegar breytingar á vinnufatnaðinum! Stéttarfélagið er með skýrar reglur hvað þetta varðar og er hún ekki í góðum málum!

"Hreyfimynd" af útsýninu úr teitinni.

Krúttíbolluþerna og -skólastúlka yfir og út.

Auglýsingar og skilaboð...

2007-10-15T10:08:00.000+09:00

Ég sé nú stundum eftir því að hafa ekki svarað þessu góða tilboði... Hann hljómar svo ægilega ljúfur og spenntur yfir "basuketubooru".

Ferskasti pílukasts-/billjardstaðurinn er án efa Billy Bowl.

Þessi töffari er måske einhvers konar "síkret eidjent" og hefur skilið eftir einhvers konar kóða á bílnum sínum. Ég hef enn ekki "krakkað" hann. Getur einhver hjálpað? Þetta er greinilega gæi/gella með mikla passjón!

All my true love

Precious Time

Breaking... to the morning

Long Way Home

Í Tókýó kunna þeir sko ALLAR heimsins enskUR!!!

Á venjulegum degi í Tókýó...

2007-10-11T15:53:00.000+09:00

... verður margt á vegi mínum. Til að byrja með vakti flest hjá mér geysilega undrun, en smám saman hef ég vanist "stórfurðulegri" háttsemi samborgara minna.

Til dæmis þykir mér nú mjög eðlilegt að fara í göngutúr með voffa í sérútbúinni hvuttakerru...

Svo þykir mér ég hvergi heimsborgaralegri en á Sníkjudýrasafninu í Meguro.

Hver vill bandormsbol í jólagjöf???

Og, svo hef ég hef líka nýverið uppgötvað listunnandann í mér og legg vanalega leið mína hjá stóru lestarstöðvunum á föstudagskvöldum því þar má finna sjarmerandi strákabönd sem eru hópur vongóðra "bissnissmanna" sem vilja meika það í tónlistargeiranum (enn í jakkafötunum eftir vinnu, að sjálfsögðu).

Og, ballöðurnar - ó, þessar undurfögru ballöður!

Meira seinna... :)

Mr. Hielsen

2007-09-20T15:43:00.000+09:00

Ef ég gerist einhvern tíman njósnari þá er ég með ógrynni launnafna í bakhöndinni.

Ætli misskilningarnir eigi ekki bara eftir að halda áfram að hlaðast upp á meðan ég er hérna?

Ég verð þó að segja að nafnið sem ég hlaut og flaug undir til Mongólíu og aftur heim var það allra skemmtilegasta hingað til.

Hvar ætlar þetta að enda???

Móðir Ghandi Nielsen

2007-07-31T20:24:00.001+09:00

Frá því ég kom inn á tókýóska leigumarkaðinn fyrir rúmum fjórum mánuðum hafa hrúgast inn um lúguna mína kosningabæklingar gamalla kalla, tilboð frá hinum ýmsu skyndibitastöðum hverfisins og reikningar.

Ólíkt áður fyrr vekur það mikla lukku þegar reikningarnir í “Royal City Villa” eru opnaðir. Það er alltaf jafnspennandi að sjá hvaða aðila viðkomandi innheimtuaðili hefur ákveðið að rukka hverju sinni.

Gasveita Tókýó sendir reikning á Nirusen Rudoni í hverjum mánuði.
Vatns-og skólplagnir borgarinnar rukka svo Niiruse Gudoni og Rafmagnsveitan Nirusen Gushini.

Ég er nýbúin að skipta um símafyrirtæki og nú tekur heldur betur við mikil gleði þegar ég opna reikninginn frá þeim. Þar er ég á skrá sem Nirusen Gandi.

Ætli Japanir séu tilbúnir að taka mér sem “móður” þjóðarinnar? Orð fá ekki lýst hve stolt ég er af því að bera þetta virðulegt nafn.

Ghandi, loksins í sumarfríi, kveður að sinni.

Minningar Guðnýjar

2007-07-04T00:00:00.000+09:00

Ég hef hafið störf á lókal geisjubúllunni, 桂お座敷.

Það er strembið starf að vera geisja. Hún er reyrð niður á alla kanta - svo hún á erfitt með að anda og getur rétt með gífurlegum erfiðleikum sest niður og staðið upp. Hún er innvafin, víruð, spennt upp, toguð og teygð. Öllum skrúðanum þarf hún að halda í skorðum á meðan hún syngur, dansar og þjónar.

Geisja er þó aldrei of þreytt til að gefa "písmerki"

Leiðinlegasti partur dags í lífi geisju er rúmur klukkutíminn sem hún þarf að sitja í förðunarstólnum á morgnana. Andlit hennar er útklínt leðjuþykku kalkpúðri og augun svo stífpensluð að augnhárin mynda blævængi.

Kalkpúðrið er meira að segja sett á axlirnar

Hælarnir eru ekki af verri endanum

Þrjár litlar geisjur

Samúræjageisjur

Dræsuleg geisja

Geisjur með gorgeir

Lokkandi hnakkafarði

Það er daglegt brauð í lífi geisju að rífast við samgeisjur sínar. Oftast snúast rifrildin um höfuðskraut, blævængi, yen og sykurpabba.

Það fylgir því mikill léttir fyrir geisju, að taka farðann af að loknum vinnudegi :)

Hin japanska Pókahontas

2007-06-13T12:18:00.000+09:00

Þó svo að höfnin í Reykjavík... og Ísafirði... og Suðureyri (förum ekki hátt með það) hafi verið fjarri fjarri á Sjómannadaginn þá tók ég mig þó til og skráði mig...

Já - Í RÓÐRARKEPPNI!

Tuya og Yukiko höfðu verið plataðar til þátttöku af vini sínum og eftir mínar óteljandi æsifrásagnir af fræknum víkingatöktum forðum róðurdaga komst ég ekki hjá því að vera með.

Litlu vinkonur mínar, þrátt fyrir að vera af samúræja- og Genghis Khankyni, voru alls ekki nógu kraftmiklar í eins stóra keppni og "Yokohama Dragon Boat Race" er og því tóku við stífar æfingar í sófanum heima með tilheyrandi "Ró ró ró"-köllum og kraftstunum. Nágrannin hefur eflaust verið eitt stórt spurningamerki.

Appelsínugula drekaliðið!!!

Þegar loks var komið til Yokohama varð ég sjálf eitt stórt spurningamerki! Í Japan fer róðurinn fram á indjánabátum! Hver tuttugu ræðara hvers liðs er með eina títlu-ári sem ekki næst mikill kraftur úr. Ég varð því fyrir talsverðum vonbrigðum. En það varði þó ekki lengi því höfnin í Yokohama var troðfull. Hundruðir manna samankomnir til þess að bera þessa æsispennandi keppni augum.

Við STARTskotið ómuðu þessir þvílíku skrækir um höfnina - bæði frá keppendum og áhorfendum. Fremst í hverjum bát sat trommari með indjánatrommu og sló taktfast á meðan við keppendurnir góluðum "einn - tveir - þrír, einn - tveir - þrír..."

Síðan var svona "emm sí" (MC) með gjallarhorn og hrópaði "Vinsamlegast reynið á ykkur" (sem er "áfram - áfram"-ið þeirra Japana.

Liðið okkar keppti tvisvaum og lenti - jú, hvað annað, í ÖÐRU sæti bæði skiptin. Gleði, gleði!

Hér fylgja svo nokkrar myndir af herlegheitunum.

Árar í loft!

Japanskir indjánar

Gæjarnir í liðinu mínu

Yukiko og Tuya - og litlu indjánarnir

Tuya að sýna "annað sætið"

Hjálparsveitarstrákarnir heima eru ENGIR gæjar miðað við Yokohama töffarana

Engin Sylvía... en samt ósköp dúlluleg

Nappaður!!!

2007-06-05T18:20:00.000+09:00

Jæja, herra Uchikura segist ekki vera með svartan Nike-íþróttatopp en ég þykist handviss um að hann sé að ljúga.
Ég SKAL komast til botns í þessu.

"Ekki láta þér dettaða í hug!"

2007-05-28T10:05:00.000+09:00

Ég rakst á kokkí dúfu í Yokohama í gær...

Bollývúdd Súperhetja

2007-05-13T19:13:00.000+09:00

Hvað með þetta?
Þvílík snilldarkvikmyndamenning :)

Mikjáll Sing

2007-05-05T19:41:00.000+09:00

Oooo... ég verð að komast til Indlands sem fyrst!
Ef aðeins vegna kvikmyndamenningarinnar...

Litlu verðandi...

2007-04-26T22:24:00.000+09:00

Þið ykkar sem eigið dætur...

...viljiðiggi að ég skreppi út í næstu litlu verðandi hórur-tískubúð fyrir ykkur og kippi einum blettatígursbrjóstahaldara eða gerviskinns háum hælum fyrir litlu dúllurnar ykkar?

Tískan gerist ekki betri í metrópól Tókýó!

Shitagidorobo

2007-04-17T01:43:00.000+09:00

Í skjóli nætur læddist hann að veröndinni minni, kleif grindverkið, hljóðlega losaði þvottaklemmurnar, greip um fenginn og hvarf út í næturhúmið.

Nokkrum klukkutímum síðar steig ég fram úr rúminu, leit út um gluggann og sá hvar sólargeislarnir smeygðu sér inn milli húsanna ofar í götunni. Með bros á vör hugsaði ég með mér “þetta er morgunn tilvalinn til skokks”.

Ég þurkaði stýrurnar úr augunum og opnaði dyrnar út á veröndina. Árrisulir fuglarnir hófu sig syngjandi til flugs af grindverkinu. Anda inn – Anda út. Ah, hvað lífið er gott!

Ég tók til við að tína íþróttafötin af þvottasnúrunni.

En, bíddu nú við...
... Bíddu, bíddu...
... Ha??...
... Hvar er íþróttatoppurinn minn???
... Og, hvar eru HJÓLABUXURNAR mínar???

Guðný ykkar hefur nú kynnst glæpaheimum Tókýóborgar. Ég hef orðið fórnarlamb alverstu tegundar bófa sem þessi borg hefur að geyma: 下着泥棒

下 = undir, 着 = klæði, 泥 = mold, 棒 = staur:

NÆRFATNABÓFI!
(Hvað eru bófar annað en moldugir staurar?)

Þeir þræða götur borgarinnar, meðan grunlausar stúlkurnar sofa, í leit að undirfötum. Sumir eru sérstakir “undirfatasafnarar” og eiga heilan haug af stolnum undirfötum, en flestir eru eins konar “suppliers”.

Mér hefur verið bent á að kynna mér úrvalið sem er auglýst í “dónablöðunum” í sjoppunum þessa dagana. Þar mun ég líklegast reka augun í unga japanska dömu í allt of stórum Nike íþróttatoppi og ofur-sexý hjólabuxunum mínum. Ég get svo hringt í tiltekið númer og boðið í íþróttafötin mín.

Japanskir perrar bjóða víst fúlgu fjár fyrir slíkan ránsfeng og nærfatabófarnir græða á tá og fingri.
Ég er enn ekki búin að átta mig á því hvað er svona eftirsóknarvert við að hafa undir höndum nærföt einhvers annars? Hvað þá eitthvað eins óspennandi og íþróttatopp og hjólabuxur?!?!?! Nærfatabófinn hefur ábyggilega aldrei séð annað eins og haldið að þetta væri það nýjasta nýja í undirfatageiranum: Hjúmongus nærbuxur og teygjanlegt bómullartoppstykki.

Stórkostlegt land!

Samkoma Djollígæjanna

2007-04-08T13:34:00.000+09:00

Í Tókýó - borg draumanna - er rekinn eins konar "bojbandaskóli". Þangað fara ungir drengir sem eiga sér þann draum æðstan að vera í strákahljómsveit.
Dúllulegustu strákarnir sem kunna að dansa og stundum... syngja fá að lokum að útskrifast og eru settir í eitt stykki "bojband". Síðan eru samin fyrir þá lög á færibandi og þau gefin út á nóinu.

Eitt "best heppnaða"/vinsælasta bojbandið heitir því góða nafni SMAP.

Skólastjóri "bojbanda"-skólans gaf þeim þetta nafn og stendur það fyrir Sport Music Assembly People því þar eru saman komnir dúllustrákar sem kunna að dilla sér og syngja -á japanska vísu.

Þið hafið måske nú þegar kynnst tveimur þessara dúllustráka á síðum þessa bloggs.

Einn þeirra, Katori Shingo, er krúttíbollan með aflitaða hárið úr Asahi-bjórauglýsingunni í síðustu bloggfærslu.
Hinn, Kimura Takuya, er dansandi-togandi-í-hárið-rúsínan úr ráðgátu-auglýsingunni fyrir "Gatsby (Getsubi)" sem ég bloggaði um fyrir löngu.
Hinir þrír eru ekki alveg jafndúllulegir - og fá því engan auglýsingasamning greyin.

Mér heyrast japönsk dægurlög vera af tveimur gerðum - óskaplega væluleg og hrikalega djollí (kát). Af einhverjum ástæðum ná öll djollí lög vinsældum í japan!
Um daginn kom hingað til borgar heimsmethafi djollíheitanna: Stevie Wonder. Jiminn eini, hvað hann er kátur! Ég hringdi bara til þess að segja "Ég elska þig", Er hún ekki dásamleg, Þú ert sólskinið í lífi mínu og fleiri... ótalfleiri óþolandi lög!
Að sjálfsögðu voru leiddir saman hestar þessara djollí-gæja allra saman. Hér er afrakstur þessa óendanlega ljúfa samstarfs Stevie & SMAP í beinni sjónvarpsútsendingu. NB: Krúttíbollurnar taka fyrst almennilega undir í seinna laginu, þó svo að danssporin í því fyrra séu óskaplega flott!

Uppfært: Bjór, bjór, bjór

2007-03-27T15:17:00.000+09:00

... Nýjasta nýtt:

Það er eins og Asahi Brewery kommpaníið hafi komist í bloggið mitt - Móðgast og ákveðið að vinda kvæði sínu í kross.

Nýjustu auglýsingaherferðinni var hrundið af stað um helgina:

"STYLE FREE"

Þeir hafa nú hætt við að reyna að höfða einungis til tvegga töffaratýpna og skella nýjum bjór á markaðinn sem er í "hvorugkynslitnum" grænum og segir "Stíllaus".

... Greyin Ridge og Ljóskan...

_____________________________________

Gamla bloggfærslan

Í Japan eru bjórauglýsingar látnar höfða til allra týpa.

... japanskur butch töffari...

(Minnir greiðslan ekki á aðal-hönkinn úr Forresterfjölskyldunni?)

... og japanskur hýr töffari...

Kenný hjarta Guðný

2007-03-09T11:16:00.000+09:00

Loksins - Loksins!

Loksins er hann kominn.

Hinn hárprúði, hinn hljómfagri.

Hinn eini sanni...

...KENNÝ DJÍÍ!!!

20. mars gefst mér loksins tækifærið.

Þetta er það besta við Tókýó - ALVÖRU stjörnur!!!

Riddari götunnar

2007-02-22T18:12:00.000+09:00

Í Tókýóborg er riddari götunnar vopnaður appelsínugulu ljósasverði eins og Jedi úr Star Wars. Hann er líka í svakalega smart vesti sem er ýmist endurskinsgrænt, appelsínugult eða hvítt. Ég hugsa að það hafi eitthvað að gera með stöðu hans - hvaða vestistýpu hann klæðist.

Flottustu vestin hafa innbyggð blikkljós, svona til þess að greina þá, svo ekki sé um villst, frá venjulegum vegfarendum götunnar.

Hann sinnir stórhættulegu starfi og því er hjálmur brýn nauðsyn. Vel skræk flauta er sömuleiðis ómissandi.

Starf riddarans er margvíslegt.

Hvar sem göngubraut má finna - riddarinn er ekki fjarri. Hvar sem gamla konu með göngugrind má finna – riddarinn kemur askvaðandi. Þar sem skólabörn þurfa yfir götu – riddarinn er reiðubúinn!

Mesta þörfin fyrir riddarann er við vegaframkvæmdir. Þar verndar riddarinn grunlausa borgarbúa fyrir stórhættunni sem leynist á slíkum stöðum. Holan í veginum er vel afgirt með viðar-hindrunum og skreytt litskrúðugum flöggum svo ógerlegt er að taka ekki eftir henni.

En... bara svona til vara er RIDDARINN ekki fjarri.

Í töluverðri fjarlægð geri ég mér grein fyrir vegaframkvæmdunum framundan, skrækt flaut riddarans er ótvíræð sönnun þess. Ég reyni eftir mesta mætti að finna leið yfir götuna, aðra en þá sem er á yfirráðasvæði riddarans. Ég klýf mannmergðina ekki frekar en fyrri daginn og berst að lokum með henni í átt til blikkljósa og flauts.

Ég hasta mér og vona að ég veki ekki athygli riddarans og þar af leiðandi hans óendanlegu umhyggju fyrir öryggi mínu því ég er jú útlendingur og allsófær um að gera mér grein fyrir þeirri stórhættu sem fylgir japönskum vegaframkvæmdum.

Allt kemur fyrir ekki! Hann kemur auga á mig, blæs af tvöföldum krafti í flautuna með hverju skrefinu sem hann stígur í átt til mín. Ég - orðin vel sjóuð í því að sýna þakklæti af mikilli auðmýki, beygi mig aftur og aftur og endurtek arígató arígató – og fylgi handahreyfingum riddarans stóran radíus í kringum framkvæmdirnar.

Óhult held ég svo leið mína og riddarinn stendur eftir, stoltur sem aldrei fyrr.

Ba ba ba ba ba Baby

2007-02-04T17:09:00.000+09:00

En hvað þá með þetta... ?

Þeir eiga sér greinilega nokkur uppáhaldsspor - t.d. eins og "stappa fótum rosa hratt" og "hoppa samtaka og gefa fæv o.fl. gæjalegt".

E e e e elskan, ekki gleyma símanúmerinu mínu.
Ástin er sterkari en þruma.

Njótið: Baby, Don´t Forget My Number

Stelpa! Þú veist ´ða er satt!

2007-02-01T20:02:00.000+09:00

Pæja: So, what are you doing back?

Fab: Well... I sat back and thought about the things we used to do.

They really mean a lot to me - you mean a lot to me.

Pæja: I really mean that much to you?

Fab: Girl - You know it´s true!!!

Það er nú ekki langt síðan ég tók gömlu kasettuna upp úr skúffunni og endurnýjaði kynni mín við Fab og Rob. Þrátt fyrir að Girl, I´m Gonna Miss You og Baby, Don´t Forget My Number séu bæði með betri lögum sem ég hef heyrt, þá stenst hvorugt þeirra lagið:

Girl, You Know It´s True

Njótið :)

Ofurafbragðlega smjúkt silkitófú

2007-01-29T16:56:00.000+09:00

Kom við á markaðnum á leið heim úr skólanum í dag.

Venjulega kaupi ég ódýrustu matvörurnar í boði.

En!!! Þegar manni býðst ofurafbragðslega mjúkt silkitófú - hvernig getur maður staðist freistinguna? Sama þótt það kosti tvöfalt meira en venjulegt?

Sjarmerandi tófú í kvöldmat. Jibbý!

Söngkeppni aldarinnar!!!

2007-01-18T21:36:00.000+09:00

Hjúkket!

Ég er komin heim í tæka tíð fyrir Alþjóðasöngkeppnina númer tvö

(The 2nd International Singing Contest).

Auglýsingin er svo vel orðuð...

Hvernig er annað hægt en að skrá sig til þátttöku!?!?

Og verðlaunin!!!!!!

(Þetta er sko engin Bónus-Melóna!)

Hvað geta þetta verið, annað en verðlaunin fyrir þann sem sökkar!?

Ath. Japanir geta ekki sagt v og segja (og því miður, skrifa) því b í staðinn.

Nú er bara spurningin: Hvað á ég að syngja?
Ætti ég að taka Falk-lag eða Pops???

Vala Svala

2006-12-08T01:34:00.000+09:00

Hún var uppáhalds pólitíkusinn minn fyrir.
Og - hún er það heldur betur enn.

Ég hitti Valgerði, eða Völu Svölu eins og ég kýs að kalla hana núna, í gala-boði í Ginza í kvöld. Þar var haldið upp á 50 ára afmæli Japans-Íslands "ríleisjóns". Vala mætti prúðbúin og hélt góða ræðu. Hún var nú meira segja hnyttin og fékk Japanina til þess að hlægja, sem er ekki neitt auðvelt, því íslenskur húmor þýðist illa yfir á japönsku. En Vala Svala er algjör pró!

Við Elín kenndum Völu hina einu sönnu japönsku pósu. Hún rúllaði því náttúrulega upp. Frábær dama! Frábært kvöld :D

Er annars að rembast við að pakka. Ekki auðvelt að koma öllum jólagjöfunum fyrir... Held ég verði að sleppa fötunum mínum. Svo, ef einhver vildi vera svo vænn að lána mér föt yfir hátíðirnar...? Ég legg af stað út á flugvöll eftir fjóra tíma... get ekki beðið!!!

Sjáumst íslensku jólabörn :D

NíuNúllTveirEinnNúll

2006-12-06T00:48:00.000+09:00

Að versla jólagjafir í Tókýó er eins og að... stela sleikjó af barni.

Verslanir eru opnar langt fram eftir kvöldi og hvergi er úrvalið meira. Maður fær alls kyns skemmtilegar hugmyndir að gjöfum.

- Eins og þessa hér:

Hver vill fá Brendu, Donnu eða Kelly í jólagjöf???
Fyrstur pantar - fyrstur fær!

Djí dúddamí, ætli þessar hafi ekki farið af markaði fyrir... einum tíu árum? En - aldeilis ekki hér!!!

Vondast - Bestast

2006-11-27T14:31:00.000+09:00

Versti tími vikunnar

hefst þegar ég vakna á sunnudagsmorgni. Draumfarir þáliðinnar nætur einkennast
af miklum vandræðagangi sökum stress-skýs sem hangir yfir mér. Skýið er við það að ná hámarksþéttingu um kl. 8 og við það vakna ég.

Ég sest upp í rúminu og tel í huganum fjölda klukkutíma til stefnu: 29. Best að koma sér að verki.

Á sunnudögum leyfi ég mér fátt. Ég horfi ekki á fréttir Ríkissjónvarpsins og gremst það mikið að þurfa að fresta því að horfa á Spaugstofuna (sem mér þykir hafa verið afburðagóð upp á síðkastið og þá sérstaklega danski þátturinn). Ég fer hvorki út með ruslið né út í búð til að kaupa mat. Ef ísskápurinn er tómur, þá helst maginn tómur!

Nei, það má enginn tími fara til spillis. Ég sit við tölvuna og reikna sem aldrei fyrr.

Hve lengi þetta reikni-æði stendur yfir fer eftir duglegheitum undanfarinnar viku.

Eins og grafið hér til hliðar sýnir helst vöxtur duglegheita jafn frá mánudegi til laugardags.

Talsverðrar óskhyggju gætir þó í þessum tölum, enda halli upp á tvær klukkustundir frekar ólíklegur þegar tekið er mið af athyglisgetu höfundar.

Það gífurlega stökk sem á sér stað á sunnudegi á þó við rök að styðjast enda þarf höfundur að vinna upp þann tíma sem fór til spillis, t.d. með því að skoða blogg vina sinna og ræða um ekki baun í bala við vini á msn. Mestallur sunnudagurinn fer því í lærdóm.

Um kl.2 aðfaranótt mánudags kemur tvennt til greina:

A: Reikningar nægir og allt að 6 næstu klukkustundum er varið í svefn.
B: Reikningar ónægir og óumflýjanlegt reynist að taka einn all-nighter.

Hámarks slæmlegheitum er náð kl. 13:20, þegar kemur að mér að halda fyrirlestur.

Ég stend þá við töflu og leiði út og sanna óskemmtilegar formúlur og kenningar fyrir Íþróttaskóinn (Mizuno prófessor), Nakatta (mállausi, fýlupúka-aðstoðarprófessorinn), Kitahara (dúllu-doktorsneminn og vinur minn) og Hadi (íranski rannsóknarneminn sem er á markaðnum fyrir vestræna frillu).

Besti tími vikunnar

hefst kl. 14:30 á mánudegi þegar ég geng út úr fyrirlestrarherberginu með bros á vör eftir að hafa massað fyrirlestur.
Því miður er það þó ekki alltaf sem mössun á sér stað. Langoftast er mössunin fjarri góðu gamani og ég stend fyrir framan þessa fjörugu kalla og stama þegar þeir spyrja og spyrja og spyrja... Nei, það er ekki gaman.

Kannsk´er ástin...

2006-11-17T19:53:00.000+09:00

Það var engin lygi: Ég var fengin til þess að koma fram fyrir hönd Íslendinga á alþjóðlegri ráðstefnu um ást og hjónabönd í Tókýó.

Vopnuð þeim upplýsingum sem áætur vefur Hagstofu Íslands veitir, mætti ég í ráðstefnusalinn þar sem við mér blöstu skærbleik ljós og hjartalaga skreytingar.
Tvær dragtarklæddar dömur leiddu mig upp á sviðið þar sem mér hafði verið merktur staður á löngu borði. Þær buðu mér að setjast og festu svo á mig einhvers konar eyrnabúnað. Síðan bentu þær upp í glerbúr á efri hæð salarins þar sem sátu tvær dömur, tilbúnar að þýða ensku útlenskra fyrirlesara og japönsku þeirra innlendu.

Formlegheitin voru, vægast sagt, sjokkerandi og það rann snögglega upp fyrir mér að þetta var ekki smámál, eins og ég hafði haldið. Hér átti ég virkilega að sitja uppi á sviði fyrir framan fullan sal af fólki og halda fram meiningu ástar og hjónabanda á Íslandi.

Ég sat í panel ásamt fimm öðrum, Suður-Kóreubúa, Tékka, Rússa, Írana og Kínverja.

Á öðru borði sat japanskur listamaður sem kynnti verk sín sem öll miðuðu að því að mynda tengsl milli fólks í mismunandi löndum. Hann hafði sett upp sýningar víðs vegar í Evrópu og Asíu og sýndi fram á að munur væri á því, milli fólks í löndum þessara heimsálfa, hvernig þau túlka ást.

Á enn öðru borðinu sat japanskur líffræðingur sem hafði varið mörgum mánuðum í að rannsaka mökun górilla og apa í frumskógum Afríku. Þessum fyrirlestri fylgdu alls kyns rit og myndir sem áttu að sýna fram á mismunandi mökunarferli apa A, B og C annars vegar og górilla A, B og C. Ég gat með engu móti gert greinarmun á neinu, enda litu allir aparnir slash górillurnar eins út fyrir mér. Það var þó mjög skemmtilegt að fylgjast með orðavali þessa lífffræðings því enskukunnátta hennar var af skornum skammti og hún notaði ýmis "skrautleg" orð til að lýsa öllum ósköpunum.

Minn fyrirlestur var svosum ekkert spennandi. Ég veitti miklum tíma í að útskýra móttækileika samfélags okkar Íslendinga gagnvart samkynhneigðum og ungum, sem og einstæðum foreldrum.

Japanirnir eru í íhaldssamari kantinum hvað varðar þessa hluti og vakti flest, ef ekki allt, mikla undrun. Ég fékk því aragrúa spurninga sem var mjög skemmtilegt að svara. Spurningar sem féllu af vörum Indverja voru þó í mestu uppáhaldi hjá mér, enda ansi sjóuð í rökræðum við þann flokk karlmanna.

Hann var dónalegur og dómharður og bar spurningar sínar þannig upp að þær voru í raun ekki spurningar heldur hans skoðanir... og hann hafði miklar og margar skoðanir! Já, það kom mér ekkert á óvart þar.

Ég svaraði að sama skapi og... ég vann!

Allt heppnaðist þetta nú vel og ég fékk geisladisk með öllum herlegheitunum. Svo, þið ykkar sem spennt eruð getið nálgast hann hjá mér um jólin.

Ég er búin að setja myndir af ráðstefnunni inn á myndasíðuna mína hér efst til hægri. Af einhverjum ástæðum neitar bloggið að hleypa þeim inn á sjálfan póstinn :(

Sæt paradís.

2006-11-10T11:59:00.000+09:00

Við Tuya, vinkona mín frá Mongólíu, skrópuðum í seinni japönskutímann okkar í dag og fórum þess í stað á veitingastað í Shibuya sem okkur hefur lengi dreymt um að fara á.

Sweet Paradise heitir sá staður og er einmitt það: Sæt paradís!

Brosmildir starfsmennirnir fagna komu manns með hinu hefðbundna gali IRASSHAIMASEI og leiða mann að maskínunni. Þar borgar maður u.þ.b. 900 íslenskar krónu og fær miða, rétt eins og á lestarstöðvunum. Síðan er manni sýnt hvað klukkan er og tilkynnt að nú hafi maður nákvæmlega 90 mínútur til að borða eins og maður getur.

En, þetta er ekkert venjulegt hlaðborð eða viking eins og þeir Japanir kalla það (hef ekki hugmynd hvers vegna þeir nota þetta orð) - þetta er sætt paradísarhlaðborð!!! Kökur, nammi, ís og súkkulaði - eins og maður getur í sig látið!!!

Pís off keik hugsuðum við Tuya í fyrstu og hlóðum gúmmelaðinu á diskana. Eftir fyrstu ferðirnar á viking- ið fór okkur að gruna að við gætum orðið saddar áður en tíminn rynni út.

Við gripum til þess ráðs að fá okkur te... því við vorum sann- færðar um að það myndi ýta undir meltinguna.

Að loknu dönnuðu te-sötrinu fórum við aðra ferð.
Svo aðra ferð.
Og enn aðra ferð.

Við höndluðum ísvélina eins og prós og bjuggum til glæsileg bananasplitt.

Súkkulaðigosbrunnurinn vakti augljóslega MIKLA lukku.

En - Þrátt fyrir mikinn metnað og vel hungraða maga varð það ljóst þegar fór að líða á síðari helming 90 mínútnanna að við myndum ekki hafa það.

Þegar rétt tæpur hálftími var eftir urðum við að gefast upp. Ógleðin sveif yfir okkur og sama hvað við reyndum að bíta litla bita, við gátum ekki komið meiru niður.

Í lokin voru bragðlaukarnir í svo miklu sjokki að við greindum ekki lengur muninn á kaffi og vatni!!! - Fyrir utan það að annað var heitt og hitt kalt.

Að 90 mínútunum liðnum gripum við um magann og drösluðumst út og á lestarstöðina.

Ég ligg nú afvelta hér uppi í rúmi og ætla mér ALDREI aftur að borða kökur, súkkulaði, ís né... neitt annað sætt!

Úffness!!!

Blómavasi í óskilum

2006-11-06T19:17:00.000+09:00

Greyið Kiguchi á heimavistinni minni :(

Hann er búinn að týna blómavasanum sínum. Eða jafnvel verra - kannski er búið að STELA blómavasanum hans???

Jiminn, ég vona að enginn sé svo óforskammaður að gera slíkt.

Þetta fær greinilega mikið á hann Kiguchi, hann er sko trobbúld verrí mötsj. Svo endilega hafið augun hjá ykkur.

Þurrkur ei meir

2006-10-31T17:31:00.000+09:00

Ég biðst afsökunar á langri þurrkatíð á blogginu. Það hefur ekki gengið áfallalaust að koma sér inn í þetta formfasta japanska háskólakerfi og ég hef setið nótt sem dag við skýrsluskrif og fyrirlestraundirbúning.

Nú virðist ég þó búin að ná tökum á þessu og ef ég held áfram á sama róli ætti ég að vera í góðum málum.

Ég vil þó ekki tíunda þetta frekar - það yrði efni í allleiðinlega bloggfærslu.

Þess í stað ætla ég að vera með kraftmikla endurkomu. Ég hef sett saman litla getraun sem nefnist "Hvernig plummarðu þig á japnesku?" Hún gengur út á að giska á þýðingu nokkurra japanskra orða.

Orðin sem ég hef valið eru öll rituð með katakana sem er starfróf fyrir tökuorð, aðallega úr ensku. Það má því oft heyra hvað orðið er ef maður les það upphátt.

Einn, tveir og þrír!

Orð 1: Makudonarudo (マクドナルド)

Orð 2: Osutoraria (オストラリア)

Orð 3: Eriku Kuraputon (エリククラプトン)

Orð 4: Buragiru (ブラジル)

Orð 5: Meru Gibbusonu (メルギブソヌ)

Orð 6: Aísurando (アイスランド)

Orð 7: Uedingu doresu (ウエヂングドレス)

Orð 8: Rorudo ofu za ring　(ロルドオフザリング)

Orð 9: Sekushi (セクシー)

Orð 10:　Kohii (コヒー)

Í vinning er einnar leiðar flugmiði í ljósadýrðina

雨のふります

2006-10-06T16:25:00.000+09:00

Það rignir sem hellt væri úr fötu í Tókýó þessa dagana.

Ég mæti með aukapar af sokkum í skólann, en buxnaskálmarnar eru það blautar að þær smita strax út frá sér.

Ekki bætir hvassviðrið úr skák.

Þetta minnir allt helst á íslenskt veðurfar - nánast lárétt rigning.

Það er eins gott að ég er búin að fjárfesta í, ekki bara einni, heldur tveimur flottum regnhlífum.

En, jafnvel flottustu regnhlífar ráða ekki við dembuna, sérstaklega ekki þegar vindáttin breytist á örskots stundu...

Tú leit Ómar Ragnarsson!

2006-09-29T12:40:00.000+09:00

Hefði Ómar Ragnarsson komið með þessa stórkostlegu hugmynd fyrir nokkrum mánuðum þá hefði ég þokkalega tekið þátt í mótmælaaðgerðunum.

Hvers vegna beið hann þar til byrjað var að fylla lónið með að stinga upp á JÓLASVEINALANDI við Kárahnjúka.

Allir sem mig þekkja vita að það er hægt að fá mig til nánast hvers sem er ef það mun auka á jólastemninguna - sem þó lifir í hjarta mínu 365 daga ársins.

Í Kastljósinu í gærkvöld sagði Ómar, nýi besti vinur minn, í miklum æsingi:

Við getum verið með jólasveinalandið hér fyrir norðan þar sem við gjörsamlega söltum Finnana. Finnarnir fá milljónir manna til þess að skoða jólasveininn – sem er bara með hreindýr og frosið land. Myrkur og skóg.
Við erum með fjöll og við erum með 13 jólasveina, Grýlu og Leppalúða og allt!

Við tókum Svíana út úr HM og næst hefðu Finnarnir mátt vara sig í jólakeppninni, því Ísland er jú - Bezt í heimi!

Tú leit, Ómar - Tú leit! Ooohhh...

príMADONNUtrans

2006-09-22T10:03:00.000+09:00

Hey, herra plötusnúður!

Settu plötu á fóninn.

Ég vil dansa við elskuna mína!

Það er ógerlegt að fara á Madonnutónleika án þess að dansa ALLAN TÍMANN.

Við Tomoe mættum stundvíst (enda hún japönsk og ég "törning") klukkan sjö í Tokyo Dome höllina, sem var böðuð í bleikum og fjólubláum ljósum. Sitt hvoru megin við sviðið voru risastórir glimmerhestar (Gobbedígobb hoho er víst sportið hennar Madonnu um þessar mundir) og langur "catwalk" inn í áhorfendaskarann.

Þetta voru síðustu tónleikar príMADONNUNNAR á Confessions-túrnum og lét hún bíða eftir sér í rúman klukkutíma.

Við Tomoe að deyja úr spenningi! En - þó ekki jafnmiklum og öskrandi sæta-nágrannar okkar eða hýru drengirnir tveir fyrir framan okkur sem voru byrjaðir að syngja og dansa áður en ljósin voru kveikt.

Daman við hliðina á mér sýndi hins vegar mikla stilli enda, eins og við síðar komumst að, var ansi sjóuð í Madonnu-sjóum. Hún var jafngömul príMADONNUNNI, gift og þriggja barna móðir. Hún kom ein á tónleikana því engin vinkona hennar hlustar lengur á poppdrottninguna. En, vinkona okkar var búin að vera "fan" síðan í byrjun, kunni öll lögin og dillaði sér á japanska vísu með skýrum príMADONNUtöktum. Hún hafði séð tónleikana hennar hér í borg fyrir 20 árum.

Þegar söngkonan spengilega loksins birtist, út úr risastórri diskókúlu á sviðinu, stukku allir upp úr sætunum sínum með þvílíkum látum. Það sem eftir var kvölds stigu allir trylltan dans, böðuðu höndum í allar áttir, hoppuðu, klöppuðu og hrópuðu. Minning mín af þessum herlegheitum er í eins konar móðu og ég var í hálfgerðu transi... DansTransi allt kvöldið.

Madonnan var hápólitísk, bæði í söngi og dansi - sýndi klippur alls staðar að úr heiminum. Félagi hennar, Bush fékk að baða sig í spottlætinu mikinn hluta tímans. Hún var líka ófeimin við að "gefa fingurinn" út í loftið og að áhorfendum. Að sjálfsögðu var daman ágætlega "vúlgar" eins og henni einni er lagið.

Diskófílingurinn var í hávegum hafður mestallan tímann. Nýju lögin hennar eru fantagóð! Ég öskraði mig hása og þorði ekki á klósettið, hrædd við að missa af einhverju. Ég meira að segja felldi tár þegar hún söng "Live to Tell" við og á krossinum margumrædda.

Tífalt húrra fyrir MADONNU!!!

Ástin lengi lifi!

2006-09-02T16:52:00.000+09:00

Ég lét hafa mig út í einhverja vitleysu.

Vinkona mín hér á heimavistinni stendur að skipulagningu ráðstefnu um “Ást og hjónabönd”. Þar munu einhverjir sérfræðingar í þessum málum fara með erindi. Mér skilst að þeir séu sálfræðingar og líffræðingar (með dýra-hegðun sem sérsvið).

Þarna verða einnig nemendur, erlendir sem innlendir, í einhvers konar umræðuhóp. Ég er s.s. búin að samþykkja að taka þátt í þessari umræðu... nú að sjálfsögðu... þetta er nú mitt fræðasvið...

Ég mun því sitja uppi á sviði og fræða fólk um stöðu þessara mála á Íslandi, svara spurningum og varpa spurningum til hópmeðlima minna.

Sjitt!

Ég er búin að næla mér í ýmsar tölur frá Hagstofu Íslands yfir hjónabönd (aldur kynja, kynhneigð, skilnaði, barneignir). Það virðist nú allt vera á hreinu með það.

Hins vegar hef ég ekki hugmynd hvað skal segja um ÁST á Íslandi? Hvað er sérstakt við ást á Íslandi - ef eitthvað?

Hafið þið einhverjar hugmyndir? Um sérstöðu ástar eða hjónabanda á Íslandi???
Hjálp!

Guðný Moss

2006-08-31T23:20:00.000+09:00

Hakone er lítið sætt þorp við rætur Fuji-fjalls hér rétt vestan Tókýó. Þetta er túristamekka, enda gullfallegur staður og margt að skoða.

Við Bea skruppum þangað í smá viðskiptaferð í maí.

Það er nýbúið að setja upp vefsíðu fyrir þetta svæði og þar er margt sem laðar...
Kíkið - kíkið!

Ps: Ég læt kókið alveg í friði - ég lofa!

Djóshúa

2006-08-28T18:27:00.000+09:00

Þeir eru fáir jafntöfrandi og Jóshúa Lúis!
Hann er það töfrandi að ég ætla að leyfa mér að birta hér póst númer tvö um hann.

Ég veit ekki alveg hvurnig ég vafraði inn á þetta á Túbunni, en... mér þykir þetta ógurlega skemmtilegt.

Hvurnig fer nokkur dómnefnd að því að velja mesta leiksigurinn?

Thorsten fer svo blíðlega með línuna "I love you" að ég kikna í hnjáliðunum.

Hárgreiðsla Antóní í byrjunarklippunni er alveg óttaleg. Hann sýnir jú mikla angist í spjalli við eitthvað grey í "kóma" og á svosum sigurinn skyldan.

Í klippu númer þrjú veit ég ekki hvort á sigurinn meir verðskuldaðan: Smjörgreiðsla latínóloversins eða sakleysislegt undrandi augnaráð hins gæjans?

Fjórðu tilnefninguna hlýtur minn maður, Jóshúa Lúis og ji dúddamía - hvílíkur leiksigur! "Or... you can GROW UP AND BECOME A-A-A-A MAN!!!"

Félagi Jóshúa úr Leiðarljósi, Alan Spolldíng sýnir að lokum afburðarframmistöðu með klassísku "NEVER, NEVER, NEVE-E-E-ER!" Pæng, pæng!

Undirspilið þegar vinningshafinn gengur að sviðinu er líka stórkostleg, sem og öskur æstra kvenkynssápuaðdáenda.

Njótið :)

Fúdjí

2006-08-23T23:33:00.000+09:00

Stolt lífs míns hefur verið endurskoðað og endurbætt.
Ég kleif Fuji-fjall síðustu helgi í góðra vina hópi. Við fórum sjö af stað úr borginni, tjölduðum við vatn undir fjallinu, grilluðum og söfnuðum kröftum fyrir hið mikla klifur. Ég var á öllum áttum með þetta og í byrjun aldeilis ekki viss um að ég myndi láta mig hafa þetta. Við Berglind kíktum aðeins á þennan hól úr sveitinni um daginn og mér leist nú ekki á blikuna. Þetta er fjári hár hóll! Ég þrjóskaðist nú til en aðeins fimm okkar enduðum á toppi fjallsins.
Fjujifjall er rómaðasta tákn Japans, 3776 metra hátt eldfjall, nærri því symmetrískt. Það er ofsalega fallegt, sérstaklega á haustin og veturna þegar toppur þess er hulinn snjó. Þá er það að sjálfsögðu óklífanlegt.
Við hófum prílið rúmlega sjö að kvöldi til, útbúin góðum skóm, orkugeli (ógeðslegt á bragðið), Snickers (namminamm), hlýjum fatnaði, þunnum fatnaði, vasaljósum og súrefniskútum.
Við gengum alla nóttina undir stjörnubjörtum himni og sáum þónokkrar halastjörnur. Þetta var ótrúlegt allt saman. Við vorum líka dugleg að taka okkur langar pásur inn á milli því við vildum jú njóta þessa klifurs og ekki líða út af sökum súrefnisskorts, en við vorum nú öll mjög hraust.
Við rétt náðum upp í tæka tíð til að horfa á sólarupprásina og það var ólýsanleg tilfinning að standa þarna a þessum magnaða hól, langt yfir skýjunum, dauðþreytt en glaðvakandi um leið.
Þessi lífsreynsla gleymist aldrei.
Svo var líka svo skemmtileg uppákoma á toppnum - Tveir íslendinganna trúlofuðust á toppnum. Það kom tilvonandi brúðinni alveg á óvart. Svaka gaman - svaka rómanz!

Ég er algjörlega á móti svona "check-túrisma" en í þetta sinn er ég í fyrsta sinn sammála að þetta sé eitthvað sem maður verður bara að gera, hvort sem maður njóti þess eða ekki - og gera það svo ALDREI aftur!

Mig verkjar enn í dag í alla vöðva í leggjunum, meira segja á maganum og ég er ekki frá því aðeins í höndunum. Það eru því rólegir dagar framundan hjá mér. Ég er byrjuð að kanna viðfangsefni á netinu sem ég ætla að kynna fyrir prófessor Mizuno í byrjun næsta mánaðar og þess inn á milli leyfi ég mér einn og einn þátt af Aðþrengdum eiginkonum sem Auður var svo elskuleg að senda mér.

Húbbsellíhú og knús til allra heima.

Ps: Eitthvað er netið hérna á heimavistinni að veita mér endalausan óunað þessa dagana. Ég get ekki hlaðið inn neinni mynd á bloggið mitt lengur. Þekkir einhver þetta vandamál? Hvað skal gjöra? Er þó búin að setja þær allar inn á myndasíðuna

Ást, áreitni, ákeyrsla - hárgreiðsla

2006-08-08T03:02:00.000+09:00

Berglind er hér í heimsókn hjá mér.
Ýmislegt hefur á daga okkar drifið þá rúmu viku sem hún hefur dvalið í tækniborginni. Það tekur þó ekki að nefna allt, en í kvöld áttum við stórskemmtilegar - stóráhugaverðar stundir.
Skyndihugdetta greip okkur.
Við skunduðum inn á hárgreiðslustofu og létum raka af okkur hárið! Það eru svo gasalega flottar hárkollubúðir hér í Tókýó - um að gera að nýta sér þær.
Nei... við létum bara klippa/perma okkur.
Berglind var meðhöndluð af listamanni. Hann varði drjúgum tíma í að ákveða hárgreiðslu dömunnar og klippti hana á póst-módernískan hátt.
Ég hins vegar fékk Viktoríansk-tímabils krullukoll.
Berglind fékk mikið og gott nudd af höndum drengs með bleikt fax og gott fas.
Ég fékk geimskip sem sveimaði um hausinn á mér á meðan hárið permaðist.
Báðar töldum við okkur hafa snortið hjörtu myndarlegra klippidrengja okkar. Þeir hlógu mikið að hnyttnum athugasemdum mínum um geimskip og Star Trek. Japönsku húðflúrin hennar Berglindar fengu líka ómælda athygli - meira að segja komu klippidrengir víðs vegar að úr klippistofunni til að berja þau augum.
Líklegast verður þetta nánasta stund okkar með japönskum drengjum og mun hún seint gleymast. Ást - ást - ást.

Með nýjar hárgreiðslur töltum við á Kúbans-stemmningar-barinn hinum megin við götuna og fengum okkur dýrindiskvöldverð - enda sæmdi annað ekki hárfögrum dömum eins og okkur. Þar var nú Adam ekki lengi í Paradís (Berglind staðhæfir að þetta orðatiltæki sé til...) .
Hárgreiðslur okkar löðuðu að þessa þvílíku bleiknefja bresku dóna. Þeir voru pottþétt að koma beint af Ibiza, eða Pravda... ekki alveg vissar. Við ætlum ekki að tíunda dónalegheitin hér og látum nægja að segja hvernig við kenndum honum (að hans bón) hvernig segja skyldi við yfirmann sinn "Ég kem ekki í vinnuna á morgun". Það var að sjálfsögðu, á góðri íslensku: "Ég er hálfviti". Við létum okkur fljótt hverfa.
Áreitni - áreitni - áreitni.

Með þessar glæsilegu greiðslur héldum við út í ljósadýrðina í Shibuya. Svona rosalega vorum við ánægðar með kollana á okkur að við gleymdum... eða Berglind gleymdi, að fylgjast með hvert við vorum að fara. Til að gera langa sögu stutta (því það gerðist heilmikið á örfáum sekúndum) lenti Berglind fyrir hjóli! Japanskur hjólreiðakappi keyrði hana niður - bókstaflega. Nú skartar hún ekki aðeins stórglæsilegri hárgreiðslu heldur gullfallegu og hjartalaga mari á hægri hlið líkamans (í Japan kemur umferðin einmitt frá hægri - en greinilega er það of flókið fyrir litla stúlku úr vestfirsku sjávarplássi!!!)

Innskot frá Berglind: Það hjálpaði ekki að þaulvana borgarbarnið beinir athygli saklausu sveitastúlkunnar (sem var mjög mikið að einbeita sér að umferðinni) að stóru auglýsingaskilti um leið og labbað er að stórhættulegu umferðargötunni. Maður spyr sig ...hver ber ábyrgðina!!!!!
Innskot endar.

Semsagt: Krass - Búmm - Bamm

Kveðjum að sinni, Pönkarinn og Barónessan.

Stolt lífs míns

2006-07-24T00:56:00.000+09:00

Síðastliðinn fimmtudag tók ég lokapróf í intensive japönskukúrsinum mínum. Þá eru liðnir rúmir þrír mánuðir síðan ég hóf japönskunámið og hefur það verið, líkt og heiti kúrsins gefur vísbendingu um, ansi strembið.

Næstkomandi fimmtudag verður einskonar útskriftarathöfn þar sem við nemendurnir, hver um sig, eigum að halda fimm mínútna ræðu á japönsku.

Ég hef setið sveitt við Gurpreet minn alla helgina og hef nú loks lagt lokahönd á það sem um ókomna tíð mun vera kallað STOLT LÍFS MÍNS.

Dömur mínar og herrar, ræðan mín いちばんハンサムないしゃ eða Myndarlegasti læknirinn:

いちばんハンサムいしゃ
ふじテレビはわたしのいちばん。まいちゅうどようびサミルさんとマリオさんといっしょにのいちばんヅラマみます、チイムメヂカルヅラゴン。いしゃはとおきょおでびょういんではたらきます。いしゃはあまりあたまがわるくなくて、にしんせつじゃないです。
ヅラマのヒーロはりゅうだろ。りゅうだろはとてもハンサムで、しんせつないしゃです。アフリカではたらいたことがあります。あそこではとてもあぶないあります。りゅうだろはとてもいいいしゃです、たくさんのこどものをてつだえました。みんあのこどものはとてもきたなくて、どきどきします。ひっこぎわをのに、りゅうだろははたらなければなりません。とてもあぶないですけど、りゅうだろはところでいちばんいしゃです。
いまりゅうだろは日本えかえっている。うみですんでいます。アフリカのすんでいるのあとで、りゅうだろはかなしくなります。竜だろはおさけをのんだり、パーチしたりしま
竜だろのともだちはかんごしです。かんごしはもうアフリカではたらいたあことがあります。かんごしは東京のびょういんではたらいています。かんごしは竜だろがすんでいたうちえいったことがあります。かんごしはあそこえ竜だろおてつだえにいきました。かんごしは竜だろに”びょういねかえったおください”ききました。
それからころぶしました。かんごしはとてもびょきで、がありませんでした。竜だろはボールペンをかわしたり、かんごしのからだにいれてしました。かんごしわげんきになりました、ああよかった。かんごしは竜だろにをあげました。
いま竜だろはまたうれしいです。びょういんではたらくつもりです。
びょういんで竜だろはたくさんいしゃをあいました。竜だろはあたらしいともだちふたりをしました:ナルド男とねむい男。ねむい男はいつもよったで、かみがしろいです。ナルド男はいつもリップＳチックがあります。ナルド男はいいいしゃになりたいです。竜だろにならいたいですから。
びょういんではいしゃがあたまがわるくて、きおくれででした。竜だろはとてもあたまがいいです。竜だろはまたみんあのいしゃとじょりハンサムです。竜だろのしゅみわびょおいんおうえに、こころたいくをんどすることです。
竜だろはいちばんむすかしの（そうさ）をしたいです。いちばんむすかしのそうさの名前はバチスタ。びょういんのしょちょうは竜だろにちいむをさせます、ようにバチスタをできます。いっしょにで七人バチスタをしなければなりませんといいます。竜だろはいちばんじょうずいしゃでも、しょちょうはすきません。
びょういんおしょちょうはあまりしんせつじゃないです。じむしょのなかでひろいさかながあります。いつもさかなとはなしました。あたまがわるいですね?
は竜だろおなじじかんにバチスタふたりをしますた。あとで、竜だろは日本からでアフリカにかえるじょうにきたないことものにてつだえました。

Hver er maðurinn??

2006-07-20T14:54:00.000+09:00

Benedikt páfi er kannski eitthvað að reyna að auka á vinsældir sínar meðal unga fólksins með því að dressa sig upp sem... sánkti klás!?!

Ætli hann hafi reynt við skeggið? Af hverju eru páfar ekki með skegg?

Kannski ætti hann að reyna að setja upp aðeins blíðari svip. Hann minnir mig frekar á "The Grinch" (þrátt fyrir litla grasgrænku) en jólasveininn.

Gó Benni !!!

Mömmustrákar

2006-07-11T17:05:00.000+09:00

Bekkjarbræður mínir í japönskunámskeiðinu eru stórskemmtilegir: Hamid san og Said san frá Íran, Malik san og Shami san frá Pakistan, Danan san og Rajit san frá Indónesíu, Udompoh san frá Tælandi og svo Mukesh san fyrir hönd indverskra karlmanna.

Flestir yfirgáfu þessir drengir mæður sínar í fyrsta skiptið þegar þeir komu hingað til Tókýó. Því er það ekki tungumálið sem vefst hvað mest fyrir þeim, heldur heimilisverkin.

Fyrir um mánuði síðan mætti Shami san í skólann me ð miklar sáraumbúðir á fingri. Hann hafði verið að flysja kartöflur og skorið sig það illa að það þurfti að sauma fastan bút framan af einum fingrinum.

Eftir að hafa kvartað í margar vikur undan bragðlausum japönskum mat sá Danan san aumur á landa sínum Rajit san og bauð honum í kvöldmat á herberginu sínu. Danan san hafði nýlega keypt pönnu í “100 yena búðinni” og lofaði Rajit san ljúffengri indónesískri máltíð. Næsta dag vorum við spennt að vita hvernig til hafði tekist, en Rajit san var allt annað en sæll þegar hann lýsti atburðum kvöldsins.
Í stað steikingarolíu hafði Danan san óvart keypt japanskt matar-sake. Pönnusteikingin gekk því vægast sagt brösulega. Kjetið varð sótsvart og sósan brann við nýju fínu pönnuna, sem að lokum endaði í ruslinu. Greyið Rajit san fékk enga indónesíska máltíð þetta kvöldið.

Á mánudag mætti Hamid san tveimur klukkutímum of seint í skólann með risaumbúðir á fingri. Já, Hamid san var að útbúa morgunmatinn og skar djúpan skurð í fingurinn. Þetta var gífurlegt áfall fyrir Hamid san sem skipaði nágranna sínum að hringja á sjúkrabíl, sem svo kom og flutti hann í hasti á næsta sjúkrahús. Hann sagði okkur svo söguna af nærri-dauða-en-lífi-traumanu sínu líkt og hann væri að koma beint af stríðsvellinum.

Hvern hafði órað fyrir því að einföld húsverk gætu verið jafnstórhættuleg!?!

Það tekur því vart að nefna allar skyrturnar og sokkana sem verða bleikari með hverri vikunni sem líður eða þegar Malik san skildi ekki hvers vegna þvottavélin skilaði alltaf þvottinum hans þurrum – þar til hann uppgötvaði að hann var að nota þurrkara.

Ég hef hingað til takmarkað eldabuskutaktana við það að hella morgunkorni í skál og úbúa kaffi á herberginu mínu og ég held barasta að ég haldi mig við það. Ekki vil ég lenda í slíkum hrakförum.

Ekki eru þó strákarnir allir jafnhugrakkir. Fyrir um mánuði gafst Said san upp og hélt heim til Teheran í faðm móður sinnar.

Karlmannlegri finnast þeir varla!

Bekkjarmynd

2006-07-03T15:10:00.000+09:00

Í Tokyo Tech er þeim skemmtilega sið viðhaldið að taka bekkjamyndir.
Ekki man ég eftir slíkri myndatöku síðan í grunnskóla.

Bekkurinn minn er kenndur við Mizuno prófessor sem situr gráhærður í miðið. Honum á hægri hönd situr aðstoðarprófessorinn Nakatta. Prakkararnir gera mikið grín að Nakatta. Hann þykir víst ofsalega alvörugefinn og ekki mikið fyrir grín og gaman.

Við erum tvær stelpur í bekknum og Liku situr fyrir framan mig. Við hliðina á henni er Uchi. Hann er víst fyrirsæta í frístundum sínum og mikill gæi.

Báðum megin við mig eru Ken og Kitahara sem eru ofsalega yndælir. Í vinstra horninu situr Junji, en í skólastofunni situr hann við hliðina á mér.

Þar með eru taldir upp þeir bekkjafélagar, hverra nafn ég kann. Það tekur þónokkurn tíma að læra þessi flóknu nöfn. Á myndinni má einnig sjá töffara bekksins (í hlýrabol), ritara prófessor Mizunos, klárasta nemandann (v/ hliðina á henni) og svo tvær krúttibollu sem brenna ætíð góðar spurningar á vörum, eins og "Hver þykir þér myndarlegastur í bekknum?"

Já, við erum skemmtileg klíka :)

Gazalegur hryðjuverkamaður

2006-06-26T17:50:00.000+09:00

Í TI Tech er margt um útlendinginn. Við komum alls staðar frá og erum mjög ólík. Einn þeirra sem eru með mér í japönskunámskeiðinu er Dia. Hann er palestínskur, en ekki nóg með það, hann er frá Gaza svæðinu.

Dia hefur búið í Tókýó í þrjú ár og kann varla stakt orð í japönsku. Hann segist ekki vilja læra tungumálið en prófessorinn hans hafi skipað honum að sitja námskeiðið. Dia er voðalega óþekkur í tímum. Hann geispar stanslaust og teygir sig, en hvort tveggja þykir mikil ókurteisi hér. Hann svarar spurningum kennaranna oftast á ensku og lærir aldrei heima. Hann skrópar oft í tíma og lýgur að kennaranum að hann hafi öðrum hnöppum að hneppa. Svo komum við að honum þar sem hann situr úti í góða veðrinu og smjattar á ís.

Í frímínútum reynir Dia oft að fitja upp á samræðum um Mið-Austurlönd, þá sérstaklega um Palestínu og hryðjuverk. Hann veit ástæðurnar að baki öllum hryðjuverkum í heiminum og hefur óteljandi samsæriskenningar um þau öll.

Stundum talar hann um viðskiptin sem hann á í við Rússa með gull. Hann segist þegar hafa grætt heilmikið á því.

Ensku, bandarísku og spænsku nemendurnir eru í miklu uppáhaldi hjá Dia því þau hafa upplifað hryðjuverkaárásir í sínu heimalandi. Hann eltir þau um allt og spyr þau hvað þeim finnist um “hryðjuverka-þetta” og “hryðjuverka-hitt”. Ekki get ég sagt að ég sé vinsæl hjá Dia, enda kemst Ísland ekki nálægt því að vera eins spennandi og Gaza!

Ein vinkona mín hér er frá Spáni. Hún er afskaplega taugaveikluð og bregst óendanlega illa við hvers kyns ólukku. Ég held ég hafi aldrei kynnst annari eins manneskju. Hún situr við hliðina á Dia í tímum og er því neydd til að hlusta á hann meðan hann lætur móðann mása. Með hverjum deginum magnast stressið í henni. Verri sessunaut gæti hún varla hafað valið sér.

Dia er að læra efnaverkfræði með áherslu á TNT og dýnamít

Kræktur í tilfinningu

2006-06-12T17:36:00.000+09:00

Það vita það eflaust flestir að David Hasselhof - eða Davíð Höstlhof, eins og ég kýs að kalla hinn mikla karlmann - var eitt sinn söngstjarna.

Höstlhofið átti þónokkra smelli og var hvað vinsælastur í Þýskalandi með lagið Hooked On A Feeling. Kíkið á glæsilegt myndbandið og takið þátt í kosningunni hér til hliðar.

Njótið :)

F, fyrir...

2006-06-06T21:07:00.000+09:00

Vongóð hélt ég í lókal-Kringluna um daginn. Fann þar enga spjör sem passaði á meira en litla fingur...
Í Japan er M raunverulega XS og S er XXS. L stærð er illfáanleg og krefst slík fundvísi allverulegrar heppni og útsjónarsemi. Það má verja heilum degi í þess lags fjársjóðsleit.

Ég taldi mig hafa dottið í lukkupottinn þegar ég fann nýja stærð: F !!!
Í þvílíkum æsingi hraðaði ég mér inn í skiptiklefann og klæddi mig í flíkina... (því miður var ég ekki með KarÓlínu myndavél með mér svo þið verðið að styðjast við neðanverða mynd):

Þessi glæsiflík var semsagt það eina sem ég passaði í þennan daginn og get ég tæpast sagt að hún hafi farið mér vel. Ekki veit ég við hvaða tilefni Japanskar "yfirstærðarkonur" klæðast fatnaði sem þessum, kannski ef þær ætla að hitta Batman eða búast við að þurfa að hefja sig til flugs...?

Flíkina keypti ég ekki.

Ég hef verið að velta því fyrir mér hvað F stendur fyrir. Mér finnst líklegast að það standi fyrir Fat.

van Guðný

2006-05-27T14:41:00.000+09:00

Ég þarf ekki að óttast talent-leysi lengur.
Í síðasta ritunartíma sýndi ég þvílíka listamannstakta að ég held að herra Tanaka hafi aldrei séð annað eins.

Með pensilinn í hönd ritaði ég hvert undurfagurt táknið á fætur öðru. Herra Tanaka var svo ánægður með mig að hann fól mér það áskorandi verkefni að rita "sumar" og "vor" og ég fékk heil TVÖ hvít blöð til að rita þau á (venjulega æfum við okkur á mogga-blöð og fáum svo EITT hvítt blað í lokin).

Ég með afrakstur tímans.

Takið eftir hvernig herra Tanaka er að rifna úr stolti.

Í síðasta tíma fengum við nýjan bekkjarfélaga. Seiko er byrjandi.
Herra Tanaka færði henni því AUÐVELDU táknin "á" og "þrír" að rita. Hér er afrakstur hennar:

Það fer ekki milli mála hver er meiri listamaður, Seiko eða ég.

Seiko lúser!!!

Ástin blómstrar

2006-05-23T22:29:00.000+09:00

Það fer ekki milli mála hve brennheita ást Silvía Nótt ber til Romario.

Meant to be

Kíkið á hana syngja angurværa rómanzballöðu til hans eftir generalprufuna í Grikklandi,

landinu sem Íslendingar munu héðan í frá sneiða hjá á sínum ferðalögum!!!

Versta martröð sjónvarpsmanns/-konu

2006-05-19T22:56:00.000+09:00

Hef verið að vafra netið í dag í leit að myndbrotum úr Júróvísjón.

www.youtube.com er frábært vefsetur. Þar má finna alls kyns skemmtiefni.

En, það sleppur fyrir horn að kalla þetta skemmtiefni.
Þetta er það pínlegasta sem ég hef séð.

Ég get engan veginn skilið um hvað málið snýst, en það er greinilega eitthvað háalvarlegt. Held að þetta sé hollenska. Hildur, láttu nú ljós þitt skína!

Æ, greyið þáttastjórnandinn.
Æ, greyið maðurinn.

Kjörsvæði: Tókýó

2006-05-15T21:22:00.000+09:00

Þessi ferð mín á kjörstað verður seint toppuð.

Hvað er flottara en að kjósa í eldhúsi íslenska sendiráðsins í Tókýó, með vínglas í annarri og pennann í hinni?

Aðalfundur FÍJ (Félags Íslendinga í Japan) var haldinn með pompi og prakt síðastliðið laugardagskvöld. Það var ekki úr vegi að skella sér inn í kjörklefann (eldhúsið) og greiða atkvæði í sveitastjórnarkosningunum heima.

Svona á þetta að vera!

Tilboð: Tókýó-nart

2006-05-08T21:22:00.000+09:00

Fyrsti gestur minn hér í borg fær fótsnyrtingu á Hakone Kowakien spa-inu í mínu boði.

Ég frétti af þessu fína "fiska-áts-fótabaðs-spa-i" á mbl.is í dag.

Jæja, hver þorir???

Lítill heimur - eða lítið land

2006-05-07T21:03:00.000+09:00

Þetta hefur verið sniðug vika.

Síðasta þriðjudagskvöld skrapp ég í onsenið hér í grenndinni með Salamat, vinkonu minni frá Kasakstan. Onsen er japönsk útgáfa af Bláa Lóninu, nema vatnið er ýmist tært, grænt eða bubblandi. Með okkur kom nágranni hennar, japanska stúlkan Reiko.

Eftir stutta kynningu á Íslandi þar sem meðal annar bar á góma frændsemi okkar og Skandinavíubúa hrópaði Reiko “Snakkar du norsk?”

Í ljós kom að hún hafði verið skiptinemi á svínabúi í nágrenni Þrándheims fyrir tíu árum. Og hún talar ENN reiprennandi norsku. Við skemmtum okkur því heilmikið við að bera saman skiptinemabækur okkar, hún á norsku og ég á dönsku.
Ótrúlegt!

Reiko og Salamat í onseninu. Í bakgrunninum er dásamleg eftirlíking af Fuji-fjalli.

Næsta dag heimsóttum við nokkur af heimavistinni fiskmarkað nágrennisins. Við fórum á fætur klukkan fjögur um nóttina til að missa ekki af öllum æsingnum sem fylgir því að vera viðstödd uppboð á öllum mögulegum fisktegundum og sjávardýrum á þessum stærsta fiskmarkaði heims. Þarna stóð stígvélað fólk í hjörðum og hrópuðu til manns sem stóð á kassa í miðjunni með einhvers konar spjöld sem ég býst við að tilgreini í hvaða afla verið er að bjóða hverju sinni.

Nú, það sniðugasta við fiskmarkaðinn var ekki slorið og hræin sem lágu í blóðpollum út um allt – heldur það að ég átti endurfund með gamalli vinkonu.
Mario, brasilískur strákur af heimavistinni minni, var með vinkonu í heimsókn. Sú heitir Karen og er að læra í Hiroshima. Það kom í ljós að Karen var Rotaryskiptinemi í Hafnarfirðinum árið eftir að ég kom heim frá Bandaríkjunum. Við hittumst því á Rotexfundum á Íslandi það árið. Við þekkjum sama fólkið og höfðum heilmikið að tala um - á Íslensku, að sjálfsögðu.
Ótrúlegt!

Ég og Karen

Lítill heimur – eða lítið Ísland!

"Leiðinlegt" Karaoke

2006-05-02T21:22:00.000+09:00

Karaoke – Það gerist varla japanskara en það!

Undanfarnar helgar höfum við nokkur á heimavistinni spreytt okkur á þessari þjóðaríþrótt Japana. Þó höfum við mestmegnis haldið okkur við lög á engilsaxnesku svo varla má segja að við höfum náð the full effect, en það verður að duga í bili.

Álit Japana á tónlistarsmekk vestrænna hlýtur að vera mjög lítið ef marka má úrval þeirra laga sem eru í boði fyrir ójapönskumælandi. Hingað til höfum við tekið slagara með böndum á borð við Ace of Base, meistara Shaggy og Kryddpíurnar.

Karaoke er innfæddum í blóð borin og ekkert er sjálfsagðara en að skreppa með vinnufélögunum á barinn eftir vinnu og taka nokkur 音楽 (ísl. lög) Karaoke er einnig vinsæl einstaklingsíþrótt og finna má í mörgum herbergjum karaokebara Japani sem einir síns liðs syngja af mikilli innlifun. Þeim líkar vel að syngja ballöður sem í mínum íslensku eyrum minna helst á stunur dauðvona dýrs.

Við vinirnir höfum helst fundið okkur í umdeilanlegum evrópskum og amerískum slögurum og haft þann grun að sterk jákvæð fylgni sé milli skemmtunar annars vegar og leiðinleika lags hins vegar. Síðastliðið laugardagskvöld létum við á þessa kenningu reyna og komumst að þeirri niðurstöðu að Hámarksskemmtun fæst með lélegu lagavali.

Tekið skal fram að þátttakendur þessarar tilraunar höfðu drukkið nokkra bolla af sake og þar af leiðandi líklega sett sér lægri kröfur um lagaval. Þar að auki getur bakgrunnur þátttakenda varla talist nógu breiður til þess að styðjast megi við niðurstöðurnar utan Norður-Evrópu.

Tilraunin var fest á filmu:

Greg og Fredrik hófu kvöldið með hugljúfum flutningi á saknaðar-ballöðunni...

...Hjarta mitt heldur ótrautt áfram

Ég og Glen stigum næst á svið með eitt það alversta lag sem ég þekki,

Ókleyft að berjast við tungls-ljósið

Orð fá ekki lýst þeim fögnuði sem braust út þegar Niels rappaði Shaggy-smellinn

Þ´var eggi ég með einhverjum þykkasta þýska hreim sem ég hef á ævi minni heyrt. Orðið Creepin´ var einum of fyndið!

Auðvitað beið ég ekki lengi með að hrifsa til mín míkró-fóninn að nýju.

Í þetta sinnið sungum við Thor
Lofts-smiðs-ballöðuna Ég vil ekki missa af neinu

Það leið ekki langur tími þar til topplagið á "alverstu lög sem til eru" - listanum mínum var sungið í kór. Og Thomas sýndi danstakta sem aðeins æstustu aðdáendum Þorpsfólksins eru tamdir:

Þetta lag tók Skotinn Greg að minni beiðn (ekki að mér þyki það leiðinlegt eða neitt svoleiðis, þótti það bara viðeigandi) Berglind - ðiss is 4 jú!!

Í genginu eru Norð-menn, Svíar, Finnar og Íslend-ingar.

Norræna stemmningin var því fullkomnuð með flutningi danska smellsins um Barbístelpuna

Ef eitthvað lag felur í sér meiri rómanz en þetta lag með hjarta-knúsaranum Læonell Rittsí og diskódrottningunni Díönu Ross - plís látið mig vita

Einn meðlimur fjörklúbbsins þetta kvöldið var japönsk stúlka. Köllum hana Keiko. Henni hrútleiddist öll þessi vestrænu lög og ákvað að sýna okkur hvernig flytja skildi alvöru-karaokelag... japanskt lag, sem sagt...

Það byrjaði svaka rómanz... rauðvín og rós

...og svo vínyll...

...svo par í faðmlagi... mikill söknuður í gangi.

Okkur þótti frekar skrítið að heyra allt í einu ensku í miðju japönskuflóðinu - þó svo að við hefðum ekki gert okkur greinn fyrir því nema af því að við lásum það á skjánum. Keiko söng náttúrulega eitthvað á þá leið: Missí-rúú, eins og sönnum Japana sæmir

og svo...
...
...

... tók við þessi heljarins taktur og - viti menn, allir gleyma rósinni og söknuðinum og dansa eróbikkdans og syngja "vá-vá-vá"...

... og "já-já-já"...

... "Allir saman - líkamar - líkamar - líkamar"...

... og "Dansað allt AF nóttinni"...

... og svo eitthvað "fu-fu-fu" sem er mér ó-skiljanlegt... en fyrir þeim er það víst einhver "mistería" líka???

Mistery...

Mikil mistería!

Þýðing þessa lags er mér hulin ráðgáta - a covered mystery!

Nýtt og betra nafn

2006-04-26T15:26:00.000+09:00

Hér í landi tæknivæðingar og tungumálaörðugleika hef ég hlotið nýtt nafn.

Ég heiti nú Guroní Nírusen og vil ég vinsamlegast biðja fjölskyldu og vini að kalla mig því héðan í frá.

Arrígatóó!

Voff voff!

2006-04-23T17:24:00.000+09:00

Hvað skal fá sér í hádegisverð á góðum sunnudegi?
Kjötsúpu, blautan hund eða spælt egg og ávaxtasalat?

Jósefína

2006-04-20T16:03:00.000+09:00

Krúttibollan Jósefína datt heldur betur í lukkupottinn í Atlantic City skv. frétt á mbl.is. Hún vann hvorki meira né minna en 777 milljónir króna. Hún hyggst ferðast til Ítalíu með dætrum sínum.

Til hamingju Jósefína!!!

Glæstar vonir - Brostnar vonir

2006-04-18T14:34:00.000+09:00

Nú hef ég algjörlega gefið upp alla von um að ráða fram úr þessari listamannsmeinloku.

Neðanverður vefpóstur barst mér í gærkvöld og þykir mér, eftir að hafa lesið textann nokkrum sinnum, nokkuð víst að herra Chino er "smúþlí" að reyna að biðja mig að mæta ekki aftur í tíma, en sjá hins vegar til þess að vinkona mín (Bea) láti sjá sig.

:(

Nielsen san
KONBANWA

Thank you very much for your participation to the
class of Calligraphy on last Saturday.
We think it is the first experience to use brush to you,
but we hope you enjoyed.
Please come and see us again with your friend.

Chino

Fyrir stúlku, sem hefur MÖRGUM SINNUM notað pensil, er erfitt að kyngja svona gagnrýni. Nú sækja á mig hugsanir um allsherjarsamsæri fjölskyldu og vina.

Þegar ég kom heim úr leikskólanum með vatnslitamynd og gaf mömmu - setti hún myndina í náttborðsskúffuna til þess að hún geymdist vel, eða var hún í raun bara að forða gestum frá því að horfa upp á slíka hörmung?

Það fer þó ekki milli mála hvað ónafngreindri vinkonu minni þykir til hæfileika minna koma þegar ég ég minnist þess að mér var sagt upp störfum þegar ég hjálpaði henni að mála eldhúsinnréttinguna hennar.

Ó, hvílík skömm!

Nói alvarlegi

2006-04-17T18:10:00.000+09:00

Á Íslandi þarf enginn að hafa áhyggjur af því að gleyma stórhátíðum eins og sautjánda júní, jólum - og páskum!

Hér í Tókýó gerðist það það hins vegar. Ég varði góðum hluta gærdagsins í hversdagslega hrútleiðinlega hluti eins og innkaup og þrif. Það rann ekki upp fyrir mér fyrr en um kvöldið að það var páskadagur.

Ég hafði geymt páskaeggið sem Karitas gaf mér í ísskápnum og hingað til náð að standast margar freistingarnar. En, nú var dagurinn liðinn og ég ekki einu sinni búin að opna það.

Ég vona að Jesúm fyrirgefi mér að hafa borða það á annan í páskum.

_____

Nú er annar í páskum nærri liðinn (á Tókýó tíma) og eftir af páskaegginu er fóturinn, páskaunginn og Nóa Siríus miðinn, sem nýttur hefur verið sem herbergisskreyting (já, maður lærir fljótt að ná fullkominni nýtingu úr hverjum hlut í þessari dýru borg).

Þegar efnisgreininni hér að ofan er lokið er fóturinn kominn í og ég sit hér, södd og sæl, og íhuga uppruna páskaeggjanna, súkkulaðisins og Nóa Siríuss. Hver var þessi Nói Siríus??

Ég býst ekki við öðru en að Nói hafi verið mjög siríus þegar hann var að dunda við dugguna sína fyrr um árið, enda gegndi hún gríðarlega mikilvægu hlutverki. En varla getur nafn fyrirtækisins eitthvað komið hugarástandi smiðsins snjalla við?

En jæja, nú þarf ég að snúa mér að siríus hlutum eins og japönskunáminu. Málshátturinn í egginu mínu las Blindur er bóklaus maður og finnst mér það vel við eigandi og ætla því að sökkva mér í bækurnar.

Gleðilega páska öll saman, nær og fjær :D

Draumur um geisju-talent

2006-04-15T16:06:00.000+09:00

Á heimavistinni bjóðast svokallaðar Calligraphy kennslustundir. Þar lærir maður að rita japönsk tákn, svokallað Kanji. Okkur Beu þótti upplagt að skrá okkur í þessa tíma til þess að ná sem bestum árangri í tungumálinu.

Í dag var fyrsti tíminn.

Kanji-ið kenna tvær japanskar krúttibollur, herra Chino og herra Tanaka.

Með breitt bros fylgdi herra Chino okkur að borði þar sem pappír, bleki og penslum af öllum stærðum og gerðum hafði verið stillt upp fyrir okkur. Ég settist, fullviss þess að nú myndi listamaðurinn í mér brjótast út og brátt næði ég stórkostlegum tökum á Kanji-ritun, líkt og japönsk geisja.

Mér gerðist fljótt ljóst að við Bea vorum einu byrjendurnir. Um alla stofu var fólk af hinu ýmsa þjóðerni með pensla á lofti og ritaði hvert táknið á fætur öðru með miklum listamannstöktum. Ég lét þetta ekki á mig fá þó svo að herra Tanaka hafi aðeins treyst mér fyrir ritæfingu sem fólst í þremur strikum, láréttum annars vegar og lóðréttum hins vegar.

Tíminn leið og ég vandaði mig við strikin mín og vonaði í hvert sinn sem þeir Tanaka og Chino gengu framhjá borðinu mínu að þeir myndu fela mér meira áskorandi verkefni. Þess í stað voru þeir sífellt að minna mig á að sitja bein, hafa vinstri hönd á borðinu og halda penslinum lóðrétt með þeirri hægri. Ég reyndi eins og ég gat að gera allt þetta samtímis og ég vandaði mig við strikin mín, láréttu og lóðréttu.

Eitthvað var ég greinilega að misskilja útskýringar herra Tanaka sem stóð lengi hjá mér og sýndi mér hvernig strikin skyldu rituð. Ég endurtók strikin fyrir hann aftur og aftur en aldrei virtist ég gera þau rétt! Af og til náði ég að gera nokkur fín og þá hrósaði hann mér yfir sig ánægður. Hann hélt brosinu og virtist búa yfir óþrjótandi þolinmæði, en eftir dágóða stund var ég farin að hálfskammast mín því slakir taktar mínir voru farnir að vekja nokkra athygli meðal samnemenda minna. Bea sat við hliðina á mér og dró hvert fullkomið strikið á fætur öðru.

Tveimur og hálfum tíma síðar - og fleiri þúsundum strikum sömuleiðis - var kennslustundinni lokið. Nemendur gengu að vöskunum og tóku til við að þrífa græjurnar sínar. Ég var síðust í röðinni með bleksvarta fingur og útataðan pensil.

Auðvitað þurfti að beita ákveðinni tækni við að þrífa pensilinn og blekbakkan og ég náði ekki frekar tökum á henni en rituninni. Ég held ég hafi subbað vaskinn meira út en ég náði að þrífa græjurnar mínar. Ég skvetti blekvatni ÚT UM ALLT og Bea greyið hjálpaði mér við að þrífa sletturnar af vegginum og gólfinu þegar hún var búin og allir hinir nemendurnir farnir.

Að lokum... hér er afrakstur tveggja og hálfs klukkutíma æfingar við ritun þriggja strika, láréttra og lóðréttra:

Tokyo Metro

2006-04-12T20:13:00.000+09:00

Lestarkerfi Tókýóborgar reynist mér talsverð áskorun. Um daginn bað ég starfsmann þess um aðstoð við að komast leiðar minnar.
Hann rétti mér þetta kort með bros á vör og tilheyrandi hneigingu. Ég gat ekki annað gert en hneigt mig og gengið í burtu líkt og ég vissi í hvaða átt ég átti að fara.

Klósettið Tóti

2006-04-10T17:39:00.000+09:00

Ég er í teknólógívímu!

Fína herberginu mínu fylgdu fjölmörg tól og tæki. Ég hef verið að lesa mér til í þykkum leiðbeiningabæklingnum sem mér var færður ásamt stafrænum lyklinum að útidyrunum mínum. Ég hef sett mig í stellingar og reyni eftir mætti að stilla mig inn í þetta rafræna líf.

Ég náði að koma símanum mínum í þvílíkt uppnám bara við það að reyna að lesa inn kveðju á símsvarann. Síminn fór í svo mikla fýlu að hann neitaði að gegna öllum mínum skipunum. Skjárinn sýndi bara Error og ég varð að kalla til aðstoð. Hann hefur nú verið siðaður til, en ég veit ekki hvort ég þori að reyna að setja kveðjuna inn aftur.

Litla eldhúsið mitt mætti víst nota til hinnar fínustu eldamennsku, þó ég hafi nú einungis snert á örbylgjuofninum. Kannski það passi bara Tókýó-Guðnýju að læra loksins einhverja eldhústakta.

Uppáhaldstólið mitt í íbúðinni er án efa klósettið Toto.

Þó svo ég hafi miklar mætur á hljómsveitinni Toto er það ekki ástæðan að baki nafninu heldur er það vörumerkið. Toto yrði líklegast þýtt á íslensku sem Tóti en ég vil auðvitað ekki móðga minn elskulega bróður með að kalla klósett eftir honum, en þegar tekið er tillit til tæknivæðingar hins japanska Tóta held ég að hinn íslenski myndi stoltur kalla sig Tóta.

Minn japanski Tóti er með takkaborði. Eins og Indverjar hafa Japanir sprautubyssur í klósettum sínum. En, japönsk sprautubyssa sprautar volgu vatni. Og það sem meira er þá er japönsk Tótaseta upphituð. Já, þið lásuð rétt - ég á upphitaða klósettsetu!!!

Lýsingin er þó engan vegin búin því sprauturnar hafa mismunandi styrk frá gutli upp í túrbósprautu. Síðan stillir sprautan sig eftir því hvort um er að ræða “númer eitt” eða “tvö” og báðum stillingum fylgir sá möguleiki að hafa sprautið bylgjukennt.

Eini takkinn sem ég skil ekki á Tóta er "Maintainence-takkinn". Ég hugsa að ef bilun kemur upp í öllu Tótatakkaflóðinu geti ég látið Tóta um að gera við sig sjálfan...?

Að sjálfsögðu er hægt að sturta niður, en sturta-niður-Tótatakkinn er einstaklega léttur og sömuleiðis lokið sem fer sjálfkrafa niður, hægt og rólega svo það skelli ekki.

Þó verð ég að velta því fyrir mér að klósett með öllum þessum tækniundrum verði að fylgja eftirfarandi leiðbeiningum:

Ég verð að segja að sú manneskja sem getur ráðið við takkaflóð Tóta hlýtur að hafa það vit í kollinum að gera ekki þarfir sínar á klósettlokið!!!

Æþrend

2006-04-09T23:44:00.000+09:00

Ef eitthvað er fyndnara en Japani að tala ensku,
er það smámæltur Japani að tala ensku!

Venjulega er ég frá Æsrend,
en þegar ég spjallaði við Ioumu
á háskólalóðinni í dag var ég frá
Æþrend.

Verðandi japönsk

2006-04-08T20:19:00.000+09:00

Bloggið hefur nú gengist undir nafnbreytingu og vil ég þakka Kjartani klára fyrir þessa sniðugu ábendingu. Turning Japanese er einmitt það sem ég hef hugsað mér að gera á næstunni.

Ég geri mér grein fyrir að það muni taka mig töluverðan tíma að verða japönsk. Það minnir einna helst á fágunarskóla að vera hér því alltaf er maður minntur á að haga sér og sýna kurteisi.

Mér þykir hálfpínlegt að fara í búðina. Búðafólkið hneigir sig og býður mig velkomna þegar ég stíg inn í búðina. Svo hneigir það sig aftur og þakkar fyrir að ég skuli velja kassann sinn þegar ég fer til að borga. Svo réttir það mér bakka til að setja peninginn í og hneigir sig auðvitað aftur. Síðan set ég peninginn í bakkann og þá fylgir enn ein hneigingin. Að lokum rétta þau mér afganginn og pokann og hneigja sig vel og lengi til þess að ég fari auðvitað ekki sármóðguð út eftir viðskiptin.

Ég finn mig náttúrulega knúna til að leika japönunum eftir kurteisina og hugsa að ég sé búin að hneigja mig meira á þessum nokkrum dögum en ég hef gert alla ævi.

Það gengur þó ekki alltaf jafnvel og ég hefði haldið. Maður verður að vita hvar kurteisislínan er og passa sig að fara ekki yfir hana. Ég gerði reginmistök á gangi úti á götu í gær. Ég var upptekin við mas og vissi ekki fyrr en ég hafði rekið öxlina allharkalega í annan vegfaranda. Ég sneri mér við og sagði "sumimasen" (afsakið) og gerði þau mistök að snerta þá öxl grunlauss japansks drengsins sem mig grunaði ekki annað en að væri illa haldin sökum harka árekstursins.

Ég hélt að andlitið ætlaði að detta af greyið drengnum. Hann var svo hissa á því að einhver ókunnug stelpa hefði snert á honum öxlina!!! Það var mikið hlegið að mér og ég sömuleiðis að fávisku minni... að hugsa sér að snerta einhvern!?!

Hér læt ég fylgja mynd af mér með hinum brasilíska Mario og hinni spænsku Bea við hlið bústaðar keisarans sem kallast á góðri ekki-japönsku Imperial Palace.

Tokyo-tikin

2006-04-06T15:41:00.000+09:00

Sit eins og drottning i riki minu a flugvellinum i Tokyo medan 20 japanir fra einhverju studentafelagi snuast i kringum mig.
Taegilegt ad turfa ekki ad hugsa fyrir neinu eftir solahringsferdalag tar sem mer kom litill dur a auga.
Verd flutt a heimavistina innan skamms og hlakka til ad sofna.
Knus til allra heima
Gudny... (verd ad fa mer nytt vidurnefni (sbr. indverska prinsessan) - einhverjar uppastungur???)

Bollywood-Stjarna Íslands

2006-03-17T20:26:00.000+09:00

Jæja... nú fer að koma að því.
Bollywood-frami minn bíður ekki mikið lengur.

Kvikmyndin mín "Partition" (ísl. Aðskilnaður) er á leið í kvikmyndahús... måske þó aðeins í Indlandi og borgum þ.s. mikið er um indverska innflytjendur. S.s ekki hérlendis... nema Leoncie flytji aftur heim.

"Leoncie heim!"

Hvar er Guðný???

2006-02-21T19:14:00.000+09:00

Brúðkaup á næsta leyti

2006-02-16T03:35:00.000+09:00

Nú fæ ég ekki staðist sjarma Gurpreets lengur!!!
Neðanverður vefpóstur barst mér fyrir nokkrum dögum og nú svíf ég á rósrauðu skýi...

hello Nina
I m Gurpreet boy always with Hat on his head. I had very special feelings for You
But you are superior than me ,so I never able express that .I know that do not
deserve to write you like this . I only want tell u that i will miss you whole of my life.
Do you know, when i have told you to think of you, I have been feeling ashamed of thinking of you so much,of thinking of only you--which is too much, perhaps.

KANNSKI...

Shall I tell you? It seems to me, to myself, that no man was ever before to any woman what you are tome--the fulness must be in proportion, you know, tothe vacancy...and only I know what was behind--the long wilderness without the blossoming rose...and the capacity for happiness, like a black gaping hole,before this silver flooding. Is it wonderful that I should stand as in a dream, and disbelieve--not you--but my own fate?

FYLLSTAN SKAL VERA Í RÉTTU HLUTFALLI... TIL TÓMSINS!!! HIN LANGA ÓSNERTA NÁTTÚRA, ÁN BLÓMSTRANDI RÓSARINNAR... SILFURFLÓÐ...

After this I will able to Email you or not i do not Know . I have alots of respect for you.
Bye
Gurpreet

A leidinni - alltaf a leidinni!

2006-02-05T13:50:00.000+09:00

Er stodd a internet-bullu a gotuhorni i ghetto-i Bombay-borgar.

Reyndar... leigubilsstjorinn tok sma runt med okkur Carol, sagdist turfa fara med okkur dalitid ut fyrir midborgina til tess ad finna hotel nogu odyrt fyrir okkur... svo latum naegja ad segja ad eg se stodd a internet-bullu a gotuhorni i einhverju ghetto-i einhverrar borgar i mid-Indlandi.

Erum bunar ad ferdast um sydstu rikin og kynnast tar alveg nyju Indlandi. Her er folkid svo vingjarnlegt, vid hofum adeins verid areittar ad medaltali einu sinni i viku (normid er amk 2 a dag i Chandigarh). Vedrid er yndislegt og sjorinn, strendurnar, fjollin og maturinn - og allt annad lika!

Daudtreytt maetti eg a lestarstodina i Bombay og akvad ad kikja a meilid mitt til tess ad athuga hvort eg hefdi fengid meil fra Japan. Og eg fekk meil!

Heilog kyr!!! Teir vilja mig ut i februar!!!

Svo, nu er eg ad reyna ad koma mer heim sem fyrst og somuleidis ad bidja sendiradid um sma tima til tess and verja heima a Froninu.

Fretti ad min dama, froken Silvia Nott, er med lag i Songvakeppninni. Tad vaeri natturulega draumur ad komast heim i taeka tid fyrir keppnina tann 18...

When (s)he loves (s)he

2006-01-17T16:47:00.000+09:00

Móðins í Indlandi

Á Indlandi er samkynhneigð ólögleg og refsiverð. Indverjar telja þennan lífsmáta afleiðingu slæmra áhrifa vestrænnar menningar og segja hann engan veginn hæfa indverskri menningu. Þeir halda því meira að segja fram að hér sé hlutfall samkynhneigðra mun lægra en í öðrum löndum.

Indland er svo sannarlega land andstæðna. Hér leiðast karlmenn og halda utan um hvern annan, sitjandi, standandi, gangandi, á mótorhjólum, í strætó – út um allt. Þeir stíga trylltan dans á pöbbinum, dilla mjöðmunum og sveifla handleggjunum mjúklega í takt við rythmann meðan eiginkonur þeirra sitja heima og horfa á sjónvarpssápuna.

The Hindustan Times er alvarlegasta og vinsælasta fréttablaðið hér um slóðir. Þar eru birtar fréttir af dauflegri pólitískri umræðu á þinginu í bland við framúrstefnulegar rökræður háskólastúdenta. Þessar rökræður taka á málefnum sem hægt og rólega eru farin að ná fótfestu í samfélagi stórborganna. Á meðal þessara málefna eru ástarhjónabönd, sk. live-in-relationships (sambúð para), kynlíf fyrir giftingu og útþrá ungmenna.

Ein athyglisverðasta umræðan verður að teljast sú um samkynhneigð, en hún er mikið hitamál alls staðar í Indlandi, fyrir utan Bombay sem er ólík öllum öðrum borgum hvað slík mál varðar. Umræðan er sett upp þannig að einn háskólanemi talar með og annar á móti. Navneet Dhindsa, sálfræðistúdína á lokaári í Háskóla Punjabs stal senunni þegar hún talaði á móti samkynhneigð í sunnudagsblaðinu síðustu helgi. Hér læt ég fylgja viturleg svör Navneetar:

Ekki náttúrulegt
“Ef samkynhneigð er náttúruleg, hvers vegna hefur þessi tíska þá aðeins nýlega komið upp? Ég hef aldrei heyrt til þess að svoleiðis hafi áður fyrr verið til. Þetta er aðeins samtímafyrirbæri.”

Fer eftir aðstæðum
“Samkynhneigð fer eftir aðstæðum, ekki hormónum. Margt getur ollið því að fólk gerist samkynhneigt. Í sálfræðinni höfum við dæmi sem sanna að aðstæður neyða menn á þessa braut.”

Viðgengst ekki í Indlandi
“Indland er enn fjarri því að samþykkja samkynhneigð. Við höfum okkar eigin menningu og siðferðisgildi. Um það bil 90% íbúa landsins myndu kjósa gegn samkynhneigð.”

Ætti ekki að verða lögleidd
“Samkynhneigð ætti alls ekki að verða lögleidd. Það myndi bara hvetja fleiri til þess að reyna samkynhneigð. Að lögleiða þetta hugtak myndi aðeins “kasta eldivið á bálið”.”

Gert of mikið úr þessu
“Hvers vegna erum við yfir höfuð að ræða samkynhneigð? Umræður, rökræður og kvikmyndir sem fjalla um þessi mál upplýsa aðeins fólk og auka í raun á vinsældir þessa hugtaks.”

Gegn náttúrunni
“Ef hvatt er til samkynhneigðar og hugtakið nær fótfestu í indversku samfélagi, hvaða áhrif ætli það hafi eiginlega á framtíð þjóðarinnar? Mannkynið myndi að lokum deyja út!” (Það sorglega er að þessi skoðun gæti næstum því reynst rétt – miðað við fjölgunarhraða Indverja)

Hvatning
“Sífellt vaxandi kynferðisleg “frústrasjón”, samkeppni í samfélaginu og hraður lífsstíll hvetja til samkynhneigðar. Þetta er sérstaklega áberandi í heimavistum. Ég veit um marga samkynhneigða í heimavistum háskóla. Það eykur aðeins líkurnar á samkynhneigð ef fólk býr saman og deilir herbergi.”

Viðurkenna ekki
“Samkynhneigðir viðurkenna aldrei kynhneigð sína opinberlega og það er bersýnilega vegna þess að þeir eru ekki sáttir við sjálfa sig.”

Svik gagnstæða kynsins
“Slæm reynsla af gagnstæða kyninu hvetja einnig til samkynhneigðar. Ef strákur svíkur stelpu snýr stelpan sér að kynsystrum sínum. Alinn ótti við gagnstæða kynið er stór partur af þessu vandamáli.”

Ég þykist viss um að það í framtíðinni verður röð út úr dyrum á stofu þessa fyrirmyndarsálfræðinema.

Mamma, pabbi - Tad er buid ad bjoda i mig!!!

2006-01-10T17:48:00.000+09:00

Hvurn thordi ad dreyma ad eg myndi loksins finna minn "eina sanna" her i landi hinnar heilogu belju?!?

Hann er 25 ara "Sikh" (af turbana-klaninu), "fair og slim", med verkfraedigradu og gifurlegan metnad fyrir hertjonustu. Mer hefur verid gert ad hafa samband vid forradamenn mina svo haegt se ad hefja samningavidraedur.

Verdandi unnusti minn (med leyfi elskulegs fodur mins, pliiis pabbi) heitir Gurpreet og vann med herbergisfelaga minum, Emil fra Rumeniu, hja tolvufyrirtaeki her i Chandigarh. Tannig kynntist eg honum - prinsinum a hvita hestinum!

Tegar Gurpreet er ekki ad vinna "IT" (sem, by the way, er tad flottasta her i Indlandi) ver hann stundum sinum i "gym-inu". Hann hefur synt mer "six-packinn" sinn sem audvitad olli tvi ad eg kiknadi i hnjanum - Indverskir karlmenn vita sko alveg hvad tarf til ad heilla domurnar.

Draumur Gurpreet er ad ganga i herinn og vinna tar sem IT-gaei. Hann hefur fimm sinnum sott um og jafnoft verid hafnad. Eg get ekki, fyrir nokkurn mun, skilid hvers vegna herinn kys ad snidganga tennan mikla karlkost. Gurpreet hefur to utskyrt malid fyrir mer og segir ad tad se vegna tess ad hann er OF KLAR! Teir i indverska hernum saetta sig vist ekki vid neitt annad en 'medalmennsku'.

Eitt af adalahugamalum Gurpreets er ad senda sms (og reyndar allra efri-stetta Indverja, sama hve gamalla). Stundum eru tau einfaldar spurningar eins og "Hae, hvad segirdu?", "Godan daginn" (a morgnana) eda "Goda nott" (a kvoldin). Ef Gurpreet er i studi sendir hann kruttleg myndaskilabod med kettlingum eda vinum ad haldast i hendur. Oft fylgja teim svo visur um astina eda mikilvaegi vinattunnar. Oooh, hann Gurpreet minn er draumur hverrar stulku!

Eitthvad undarlegt hlytur ad hafa verid a seydi hja indversku farsimatjonustunni fyrir nokkrum vikum tegar Gurpreet sendi mer nokkur skilabod a hverjum degi en fekk ekki einu sinni eitt af minum skilabodum??? Hann fekk heldur engin svor tegar hann hringdi i mig??? Jiminn einasti, "AirTel India" tarf sko eitthvad ad lagfaera hja ser. Eftir tessi oskop hitti eg Gurpreet ALVEG OVAENT a gotunni fyrir utan ibudina mina tegar eg var a leidinni i vinnuna. Hann var ad saekja reidhjolid sitt af verkstaedi og var a leidinni heim, klukkan half-niu um morguninn. Tvilik tilviljun!!! (Honum tykir vist gaman ad hjola, tratt fyrir ad eiga baedi sportbil og motorhjol...)

Tennan dag fylgdi hann mer i vinnuna og lek vid bornin - ooohhh, hann er lika barngodur!!! Sidan ta hefur hann birst nokkrum sinnum i skolanum minum, stundum jafnvel med nammi handa bornunum. Stelpur heima - truid tid tvi ad tessi er enn einhleypur?!?

Um daginn bjo fraenka hans hja honum medan mamma hans og pabbi voru utanbaejar. Hun fekk ad heyra allt um odaudlega ast okkar og samtykkti ad hjalpa Gurpreet sinum ad sannfaera foreldra sina um ad hann leyfa honum ad kvaenast af ast (sem er ekki venjan her, adeins oskhyggja draumoramanna). Mer var tvi bodid i kvoldmat. Tvi midur var eg oskaplega upptekin tessa vikuna, oohh, og vard tvi ad aftakka bodid. Tad skipti engum togum, Gurpreet og fraenkan birtust i dyragaettinni minni naesta kvold. Eg turfti tvi ekki ad missa af taekifaerinu ad hitta verdandi "match-maker-inn" okkar og hun fekk ad berja mig augum. Eg verd ad takka Gudi fyrir ta frabaeru tilviljun ad, akkurat tegar Gurpreet og fraenkan komu, var eg upptekin i eldhusinu vid ad undirbua minn fyrsta alvoru kvoldverd fyrir herbergisfelagana. Su gamla fekk tvi ad sja mig i hinu fullkomna "husmodur-hlutverki" og var ad sjalfsogdu 100% sannfaerd um ad tar faeri Fru Gurpreet framtidarinnar. Eftir nokkur thogul og vandraedaleg augnablik foru tau leid sina.

Nu eru hjolin vist komin a fullt og naesta skref er ad koma a sambandi milli Herra og Frur Nielsen og Herra og Frur Gurpreet, sem myndu ad sjalfsogdu vilja flytja til Islands med okkur skotuhjuunum.

Ja, boltinn er hja ykkur, mamma og pabbi!!!

Froken Talent Show

2006-01-07T20:25:00.000+09:00

I framhaldi af umraedu minni um Froken Heimur keppnina...

Tar sem eg missti af ollum herlegheitunum for eg a vefslod "Froken Heimur" og skodadi myndir fra keppninni.lkm;

Eg vafradi um myndasidurnar og ratadi ad lokum inn a tenglasidu sk. "Haefileikakeppni". Tar var ogrynni mynda og Jiduddamia!!! Tad er i alvoru HAEFILEIKAKEPPNI i Froken Heimur!!!

Froken Korea er hord i horn ad taka!

Froken Kina hlytur ad vera oskureid ut i klaed- skerann sinn.

Froken Frakkland og dufan. Oooo... dullipullipull

Eg myndi ekki fyrir nokkurn mun vilja maeta froken Ghana i myrku husasundi!!!

Er hjolaskautun vinsael itrott a Italiu??
(Karitas... Daniel...?)

Froken Mongolia spilar a furdulegt hljodfaeri.

Eg held ad Froken Gibraltar se med fuglaflensuna. Hun er allavega alveg ad detta i sundur... og lidamotalaus i tokkabot!

Hurra fyrir buningavali froken Sloveniu - Mjaaa!

Okkar Froken Island synir glaesileg tiltrif!!

En, sigurvegarinn er tvimaelalaust Froken Danmork. Ord fa ekki lyst glaesilegheitum munderingu hennar.

Tad tarf NAUDSYNLEGA ad vekja athygli sjonvarpsstodvanna heima fyrir a tessari haefileikakeppni. Ahorfid hefur verid ansi draemt undanfarin ar og finnst mer mikil furda ad ekki hafi verid gripid til tess rads ad sjonvarpa tessari haefileikakeppni. Eg myndi POTTTETT horfa ef eg fengi ad bera tessa dyrd augum!!!